Η αίθουσα του δημαρχείου ήταν κατάμεστη, γεμάτη από μια έντονη αίσθηση ανυπομονησίας.
Οι μακριές, ηλιόλουστες τζαμαρίες πλημμύριζαν το χώρο με χρυσαφένιο φως. Στις καρέκλες κάθονταν κομψά ντυμένοι συγγενείς και φίλοι, έτοιμοι για τη μεγάλη στιγμή.
Το κοινό βυθίστηκε σε χαμηλό ψίθυρο, ενώ κινητά τηλέφωνα υψώνονταν προσπαθώντας να αποθανατίσουν τις μαγικές στιγμές.
Στον αέρα ήταν αισθητή η ένταση της προσμονής και η ζεστή ατμόσφαιρα της γιορτής.
Η Σάρα, η νύφη, έλαμπε δίπλα στον Γιώργο, κρατώντας σφιχτά το χέρι του.
Το νυφικό της, λευκό σαν το χιόνι, αγκάλιαζε απαλά το λεπτό της σώμα με μια γραμμή γοργόνας, και το πέπλο της απλωνόταν μακριά στο πάτωμα.
Το πρόσωπό της έλαμπε από ευτυχία, αλλά στα μάτια της υπήρχε μια μικρή δόση ανησυχίας.
– Όλα θα πάνε καλά – ψιθύρισε ο Γιώργος, σφίγγοντας απαλά το χέρι της.
Η Σάρα έκανε μια νεύση, όταν ξαφνικά συνέβη κάτι απρόσμενο.
Όχι από πίσω ή από τα πλάγια, αλλά κάτω από το φόρεμά της, μια μικρή, σχεδόν ανεπαίσθητη κίνηση ταρακούνησε το ύφασμα.
Η Σάρα πάγωσε και έκανε ένα βήμα πίσω, ενώ ο Γιώργος αμέσως αντιλήφθηκε τα τεντωμένα δάχτυλα και το βλέμμα πανικού.
– Τι συμβαίνει; Τι είναι αυτό; – ρώτησε ανήσυχος.
Πριν πάρει απάντηση, η κίνηση επαναλήφθηκε, αυτή τη φορά πιο έντονη: το κάτω μέρος του φορέματος σηκώθηκε ελαφρώς, σαν κάτι να παλεύει να ελευθερωθεί.
Οι καλεσμένοι κοίταξαν με έκπληξη.
Η μία από τις παράνυμφους, η Άννα, έβαλε το χέρι στο στόμα της, η γηραιά Μαργαρίτα έκανε το σημείο του σταυρού και άρχισε να ψιθυρίζει προσευχές.
Ο χρόνος φάνηκε να παγώνει, η ένταση γέμιζε την αίθουσα.
Το πρόσωπο του Γιώργου άσπρισε, η Σάρα στάθηκε ακίνητη, ένα κύμα φόβου διέτρεξε τη ράχη της.
Και τότε…
… ένας θόρυβος.
Ένας μικρός, αλλά ξεκάθαρος ήχος, που μαρτυρούσε με βεβαιότητα πως κάτι ζωντανό κρυβόταν κάτω από το φόρεμα.
– Αυτό σοβαρά; – ψιθύρισε ο Θανάσης, ένας από τους μάρτυρες, κοιτώντας νευρικά γύρω του.
Κανείς όμως δεν γέλασε.
Όλοι κράτησαν την ανάσα τους, σαν να παρακολουθούσαν την πιο δραματική σκηνή μιας ταινίας. Και τότε…
Το φόρεμα κινήθηκε ξαφνικά!
Η Σάρα φώναξε, έκανε πίσω και σήκωσε την φούστα της.
Όλη η αίθουσα πάγωσε, ο Γιώργος έσφιξε τις γροθιές του, η Ιωάννα, η υπάλληλος του δημαρχείου, στάθηκε ακίνητη κρατώντας τη σφραγίδα.
Από το κάτω μέρος του φορέματος εμφανίστηκε μια σκοτεινή σκιά, και με ένα απαίσιο συρίγγισμα…
… ένα μικρό μαύρο γούνινο πλάσμα πήδηξε έξω!
Κάποιος φώναξε, ένας άλλος καλεσμένος έκανε πίσω αναποδογυρίζοντας ένα ποτήρι σαμπάνιας, που χύθηκε στο τραπέζι.
Η Σάρα κρατήθηκε σφιχτά από το χέρι του Γιώργου.
– Τι στο καλό είναι αυτό;
Το μικρό γούνινο πλάσμα, με μερικά αδέξια άλματα, έφτασε στο κέντρο της αίθουσας, σταμάτησε, κούνησε την ουρά του και…
… νιαούρισε.
Σιωπή.
Ο Γιώργος κοίταξε με απορία, η Σάρα παρακολουθούσε τα πρόσωπα των καλεσμένων – δεν πίστευε στα μάτια της.
Εκεί, στο πάτωμα, καθόταν μια μικρή μαύρη γατούλα, παρατηρώντας τους με περιέργεια.
– Είναι γάτα; – φώναξε κάποιος πίσω, ακόμη σοκαρισμένος.
Ο Γιώργος κοίταξε τη Σάρα με έκπληξη:
– Γιατί υπήρχε γάτα κάτω από το φόρεμά σου;
Η Σάρα προσπάθησε να μιλήσει, αλλά δεν έβγαινε λέξη από το στόμα της.
Τότε ακούστηκε μια λεπτή φωνή από την πρώτη σειρά:
– Εμμ… ίσως είναι δική μου…
Όλοι γύρισαν.
Εκεί στεκόταν η Λουκία, η πεντάχρονη μικρή αδερφή της Σάρας, με άσπρες καλτσούλες και ένα λούτρινο κουνελάκι στο χέρι, με ντροπαλά μάτια.
– Δεν ήθελα να τον αφήσω μόνο στο σπίτι… μπήκε στο καλάθι με το πέπλο… νόμιζα ότι είχε βγει ήδη – είπε αργά.
Οι καλεσμένοι την κοίταξαν έκπληκτοι και μετά γέλασαν. Η ένταση έφυγε σαν φούσκα.
Ο Γιώργος αναστέναξε, η Σάρα ακόμα τρέμοντας κάθισε και πήρε προσεκτικά την γατούλα στην αγκαλιά της.
Η μικρή μαύρη γάτα νιαούρισε ξανά και κουλουριάστηκε στο χέρι της σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
– Καλωσόρισες, μικρό γούνινο μάρτυρα – γέλασε η Σάρα χαϊδεύοντας το κεφάλι της γάτας.
Η Ιωάννα, η υπάλληλος, χαμογέλασε και κούνησε το κεφάλι:
– Ελπίζω να μην αποτελέσει εμπόδιο για το γάμο μας;
Η αίθουσα γέμισε γέλια ξανά. Ο Γιώργος και η Σάρα αντάλλαξαν βλέμματα και χαμογέλασαν.
Όταν οι φωνές ηρέμησαν, η Σάρα κρατούσε σφιχτά τη γάτα, που κουλουριάστηκε δίπλα της σαν να μη θέλει να φύγει ποτέ.
– Ξέρεις – είπε ο Γιώργος, χαϊδεύοντας το μικρό πλάσμα – αν ξεκινάμε έτσι παράξενα, ίσως να είναι ο πιο συναρπαστικός γάμος που θα έχουμε.
– Θα έλεγα πως είναι… γατοτρελός και απρόβλεπτος – απάντησε η Σάρα γελώντας απαλά.
Οι καλεσμένοι συγκεντρώθηκαν γύρω τους, ενώ η Λουκία, διστακτικά αλλά θαρραλέα, πλησίασε κρατώντας το λούτρινο κουνελάκι.
– Συγγνώμη… – ψιθύρισε και κοίταξε τη Σάρα με τα μεγάλα γαλάζια μάτια της. – Δεν ήθελα να προκαλέσω μπελάδες.
Η Σάρα κάθισε δίπλα της, κρατώντας ακόμα τη Μπόγκι, την γάτα.
– Λουκία, δεν πειράζει. Την επόμενη φορά απλά πες το αν θέλεις να κρύψεις κάποιο ζωάκι, εντάξει;
– Εντάξει – είπε η Λουκία και πρόσθεσε χαμηλόφωνα: – Η Μπόγκι φοβόταν να μείνει μόνη στο σπίτι.
– Μπόγκι; – ρώτησε ο Γιώργος σηκώνοντας τα φρύδια.
– Είναι η γάτα. Την έχω εδώ και δύο εβδομάδες. Την βρήκα έξω από το σχολείο.
– Και γιατί δεν το είπες σε κανέναν; – ρώτησε η Σάρα χαϊδεύοντας τη Μπόγκι.
– Η μαμά είπε πως δεν μπορούσε να μείνει μαζί μας… αλλά εγώ την τάιζα κρυφά και την έκρυψα στο καλάθι. Σήμερα κρύφτηκε κάτω από το πέπλο.
Η Ιωάννα καθάρισε το λαιμό της και χαμογέλασε:
– Αν δεν υπάρχουν άλλα μυστικά κάτω από το νυφικό, μπορούμε να συνεχίσουμε την τελετή;
Οι καλεσμένοι γέλασαν ξανά. Η Σάρα έδωσε τη Μπόγκι στη Λουκία, πήγε δίπλα στον Γιώργο και τον ρώτησε σιγανά:
– Θέλεις ακόμα να παντρευτούμε… μετά από αυτή την αρχή;
Ο Γιώργος χαμογέλασε και κούνησε το κεφάλι:
– Αν άντεξα μια «επίθεση γάτας», είμαι έτοιμος για τα πάντα. Ας συνεχίσουμε!
Η τελετή προχώρησε και μετά τις υποσχέσεις ξέσπασε χειροκρότημα.
Η Λουκία, κρατώντας την γάτα, κουνούσε χαρούμενα το κουνελάκι.
Η υπάλληλος πλησίασε, έδωσε το ληξιαρχείο και αστειεύτηκε:
– Ελπίζω να μην χρειαστούμε εκπρόσωπο της φιλοζωικής ως μάρτυρα.
Ο Γιώργος και η Σάρα γέλασαν καθώς υπέγραφαν.
Η γιορτή συνεχίστηκε στον κήπο με σαμπάνια και γλυκά, ενώ όλοι ξαναδιηγήθηκαν την ιστορία με την γάτα.
Η Άννα, μία από τις παράνυφες, πλησίασε τη Σάρα:
– Νομίζω ότι αυτή η γάτα έφερε τύχη. Ήταν η πιο αξέχαστη στιγμή του γάμου μου!
– Και μόλις ξεκινήσαμε – χαμογέλασε η Σάρα στον Γιώργο. – Ποιος ξέρει τι μας περιμένει…
Το βράδυ, στο χορό, η Λουκία πήγε κοντά στον Γιώργο:
– Θείε Γιώργο… μπορούμε να κρατήσουμε τη Μπόγκι;
Ο Γιώργος σκύβοντας της είπε κοιτάζοντάς την στα μάτια:
– Μόνο αν με αφήνεις κι εμένα να παίζω μαζί της μερικές φορές.
– Τέλεια! – φώναξε η Λουκία και τον αγκάλιασε.
Κάπως έτσι, η μαύρη γάτα έγινε όχι μόνο απρόσμενος επισκέπτης αλλά και νέο μέλος της οικογένειας, και ο γάμος μια θρυλική ιστορία που θα θυμούνται με γέλιο για πολλά χρόνια.
Κι οι φωτογραφίες; Στο εξώφυλλο του άλμπουμ του γάμου δεν υπήρχε φιλί, αλλά μια ξεχωριστή στιγμή: η Σάρα με μια μικρή μαύρη γάτα στην αγκαλιά, κάτω από την οποία έγραφε:
«Πίσω από κάθε ευτυχισμένο γάμο κρύβεται μια μικρή… έκπληξη.»
