Μετά από μια εβδομάδα διακοπών στην ακτή, επιτέλους επέστρεψα σπίτι.
Ο ήλιος, η αλμυρή αύρα της θάλασσας και τα χαρούμενα γέλια έφεραν μια δροσιά στην ψυχή μου, σαν να ξέπλυναν το βάρος των δύσκολων μηνών που πέρασαν.
Οι μέρες με τον φίλο μου με βοήθησαν να ξεχάσω τον επώδυνο χωρισμό που με είχε ταράξει, και ένιωθα πως βρήκα ξανά την ισορροπία μου.
Καθώς επέστρεφα με το αυτοκίνητο, χαμογελούσα για τον εαυτό μου. Χαρούμενος που θα βρισκόμουν πάλι στον γνώριμο χώρο μου, όμως κάτι που δεν περίμενα άλλαξε εντελώς τα συναισθήματά μου.
Στην πρώτη ματιά όλα έμοιαζαν φυσιολογικά. Το αυτοκίνητο ήταν στη θέση του, η πύλη κλειστή, και τίποτα δεν έδειχνε ότι κάτι περίεργο είχε συμβεί όσο έλειπα.
Όταν όμως μπήκα στην αυλή, πάγωσα από το θέαμα. Στο κέντρο του καλοτακτοποιημένου γκαζόν υπήρχε μια βαθιά, ορθογώνια τρύπα.
Δεν υπήρχε αμφιβολία τι θύμιζε – έναν τάφο. Σαν αυτούς που ανοίγουν στις κηδείες. Ένα ψύχος διαπέρασε το σώμα μου. Ποιος το έκανε αυτό; Για ποιο λόγο;
Μείνακα ακίνητος, ανήμπορος να κουνηθώ, κοιτώντας το σκοτεινό κενό μπροστά μου. Κοντά στην τρύπα βρισκόταν ένα φτυάρι και φρέσκα ίχνη παπουτσιών στο χώμα.
Κάποιος είχε σκάψει με επιμονή και δύναμη. Ήξερα ήδη πως δεν ήταν τυχαίο. Δεν ήταν αστείο. Ήταν ένα μήνυμα.
Έτρεξα μέσα στο σπίτι και με τρεμάμενα χέρια άνοιξα τις κάμερες ασφαλείας. Γύρισα το χρόνο πίσω στη νύχτα που έλειπα ακόμα. Στην οθόνη εμφανίστηκε μια σκιά.
Μια γυναίκα με κουκούλα και γάντια. Την αναγνώρισα αμέσως – την πρώην μου. Ήμασταν μαζί σχεδόν δύο χρόνια. Στην αρχή ήταν όλα όμορφα, αλλά με τον καιρό άλλαξαν.
Φοβόμουν τις αλλαγές στη διάθεσή της, τη ζήλια και την ανάγκη για έλεγχο. Μέχρι που αποφάσισα να φύγω. Σιωπηλά, χωρίς καβγάδες. Πήρα τα πράγματά μου και έφυγα από τη ζωή της.
Πίστευα πως είχε προχωρήσει. Πριν μήνες με παρακαλούσε, με καλούσε, αλλά μετά επικράτησε η σιωπή. Νόμιζα πως τελείωσε. Όμως δεν ήταν έτσι.
Εκεί ήταν, στην αυλή μου μέσα στη νύχτα, να σκάβει αυτή την τρύπα.
Για ώρες, χωρίς διακοπή. Η κάμερα έδειχνε μόνο το φως από τα φώτα του αυτοκινήτου να φωτίζει τη σκηνή. Όταν τελείωσε, έβγαλε έναν ξύλινο σταυρό, τον έβαλε στο χώμα και κοίταξε ευθεία την κάμερα.
Το χαμόγελό της ήταν παγωμένο, σχεδόν μηχανικό. Δεν φαινόταν θυμωμένη ή τρελή – μάλλον τρομακτικά ψύχραιμη.
Προσπάθησα να διαβάσω τι έγραφε στον σταυρό. Μεγέθυνα την εικόνα. Το χέρι μου έτρεμε. Η επιγραφή έλεγε: «Εδώ αναπαύεται ο προδότης.» Το στομάχι μου ανακατώθηκε. Γύρισα προς τον νιπτήρα και έκανα εμετό.
Δεν ήταν αστείο. Ήταν απειλή. Εκδίκηση. Ένα σημάδι πως ακόμα ήταν κοντά. Ότι με παρακολουθούσε.
Καλέσαμε αμέσως την αστυνομία. Εξήγησα τα πάντα, έδειξα την εγγραφή. Το πήραν πολύ σοβαρά.
Ενώ περίμενα τους αστυνομικούς, ένιωθα συνέχεια ότι κάποιος με παρακολουθούσε. Ότι κάποιος στεκόταν πίσω από τον φράχτη, ανάμεσα στα δέντρα, στο σκοτάδι.
Το επόμενο πρωί ενημερώθηκα πως τη βρήκαν. Έμενε σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα σε άλλη γειτονιά.
Στην ανάκριση δεν αρνήθηκε τίποτα. Είπε μόνο: «Ήθελα να ξέρει πόσο τον αγάπησα.» Τώρα βρίσκεται υπό ψυχιατρική παρακολούθηση.
Από τότε δεν μπορώ να κοιμηθώ ήσυχος. Κάθε πρωί που βγαίνω έξω, κοιτάζω πρώτα το γκαζόν, σαν να φοβάμαι ότι θα βρω μια καινούργια τρύπα.
Η εμπειρία αυτή χάραξε βαθιά μέσα μου. Ξέρω πως ποτέ πια δεν θα δω το σπίτι μου με τον ίδιο τρόπο. Κάτι άλλαξε για πάντα.
