Ο Σεργκέι αγαπούσε τη στιγμή εκείνη που το κλειδί στην κλειδαριά του εξοχικού σπιτιού γύριζε με ένα αποφασιστικό κλικ, σαν να μπορούσε έτσι να αποκοπεί ολόκληρος ο προηγούμενος, περιττός κόσμος. Σήμερα αυτό το κλικ του φάνηκε ιδιαίτερα γλυκό.
– Η «χωριάτισσά μου» σήμερα μαζεύει τα πράγματά της και φεύγει! – είπε δυνατά, μιλώντας στο τηλέφωνο, με τη γεύση της νίκης και της ειρωνείας στη φωνή του. – Φαντάσου, ούτε καν κλαίει. Στέκεται εκεί σαν δέντρο, μέσα στα τόσα της πράγματα.
Είχε πει ότι μέχρι τα μεσάνυχτα θα «απελευθερώσει τον χώρο».
Στην άλλη άκρη της γραμμής, η ερωμένη του, η νεαρή Αλίνα, απάντησε με ένα κελαρυστό γέλιο, σαν ρυάκι. Ο Σεργκέι την φαντάστηκε: μακριά πόδια, γεμάτα χείλη, ούτε ίχνος κυτταρίτιδας και σχεδόν καθόλου σκέψη στο κεφάλι.
Η τέλεια επιλογή για έναν «άνθρωπο του status», που επιτέλους αλλάζει το παλιό μοντέλο με ένα καινούριο.
– Σε περιμένω σε μία ώρα – είπε, πατώντας το κουμπί του συναγερμού στο κλειδί της Mercedes.
– Βάλε το κόκκινο φόρεμα. Απόψε έχουμε εταιρική εκδήλωση στο Plaza. Η συγχώνευση της «TransLogistik» και της «Intek» – πρέπει να γιορταστεί με στυλ.
Ο Σεργκέι ήταν διευθυντής τμήματος σε μια μεγάλη εταιρεία logistics. Ή μάλλον: έτσι πίστευε ο ίδιος. Εδώ και έξι μήνες στο μυαλό του δοκίμαζε τη θέση του περιφερειακού διευθυντή ανάπτυξης.
Ο παλιός διευθυντής είχε συνταξιοδοτηθεί και ο Σεργκέι ήδη έβλεπε το όνομά του στην πόρτα. Το άξιζε. Είκοσι χρόνια σκληρής δουλειάς, σαν ζώο εργασίας.
Αυτό που δεν ήξερε ήταν ότι ο προϊστάμενός του, ο Ίγκορ Μπορίσοβιτς, είχε ήδη επιλέξει κάποιον άλλον για τη θέση. Μια γυναίκα από το υποκατάστημα της «Intek». Εκείνη τη «χωριάτισσα» που, κατά τη γνώμη του, εκείνη τη στιγμή μάζευε βαλίτσες.
Η Λιουντμίλα όντως μάζευε πράγματα. Αλλά όχι με δάκρυα, αλλά με ψυχρή, σχεδόν χειρουργική ακρίβεια.
Άνοιξε το συρτάρι της συρταριέρας όπου βρίσκονταν οι κάλτσες του άντρα της. Με προσοχή μετέφερε τα δικά της αντικείμενα και έβαλε τις δικές του κάλτσες σε μια τσάντα. Δεν τακτοποιούσε τα δικά της πράγματα – τακτοποιούσε τα δικά του.
Το σπίτι ήταν στο όνομά της με υποθήκη, όπως και το αυτοκίνητο. Ο Σεργκέι νόμιζε ότι αυτό ήταν «για φορολογικούς λόγους». Στην πραγματικότητα, η Λιουντμίλα ήταν απλώς πιο έξυπνη.
Οκτώ χρόνια γάμου. Οκτώ χρόνια που εκείνη έσερνε το κάρο.
Εκείνος έπινε μπύρα τα βράδια, επέκρινε την επιθυμία της για μόρφωση («τι να το κάνεις στα σαράντα σου;») και όταν η Λιουντμίλα πήγαινε για προαγωγή, έλεγε στους φίλους του: «μια γυναίκα, το πολύ προϊσταμένη τμήματος».
Και τώρα, την προηγούμενη νύχτα, η Λιουντμίλα είχε πάρει αυτό για το οποίο προετοιμαζόταν τρία χρόνια.
Στη μία τα ξημερώματα χτύπησε το τηλέφωνο, ενώ εκείνη ξαναδούλευε την παρουσίασή της.
– Λιουντμίλα Πετρόβνα – ακούστηκε η κουρασμένη, βραχνή φωνή του Ίγκορ Μπορίσοβιτς. – Η συγχώνευση εγκρίθηκε. Νέα δομή. Επέμεινα η θέση του περιφερειακού μπλοκ να δοθεί μέσω ανοιχτής διαδικασίας. Το πρότζεκτ σας είναι εξαιρετικό. Είναι έτοιμο;
– Είναι έτοιμο εδώ και έναν μήνα, Σεργκέι Μπορίσοβιτς – απάντησε ήρεμα. – Απλώς περίμενα το τηλεφώνημά σας.
– Αύριο στην εκδήλωση θα ανακοινωθεί. Αλλά υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια… ο σύζυγός σας…
– Χωρίζουμε – είπε κοφτά η Λιουντμίλα. – Αύριο θα έρθει νομίζοντας ότι είμαι στο χωριό και μαζεύω πράγματα. Το ξέρω. Τον άκουσα να μιλάει με την Αλίνα. Ξέχασε να κλείσει το μεγάφωνο.
Στην άλλη άκρη επικράτησε σιωπή και μετά ο Ίγκορ Μπορίσοβιτς γέλασε βραχνά.
– Ξέρετε, Λιουντμίλα Πετρόβνα, πάντα έλεγα ότι οι γυναίκες είναι πιο σκληρές απ’ όσο φαίνονται. Αύριο θα είναι μια ενδιαφέρουσα βραδιά.
Η Λιουντμίλα έκλεισε το τηλέφωνο και κοίταξε το σκούρο μπλε κοστούμι στην κρεμάστρα. Το είχε αγοράσει πριν τρεις εβδομάδες. Όχι για να κλάψει. Για να κερδίσει.
Στο Plaza η εταιρική εκδήλωση ήδη έσφυζε από ζωή. Γυαλί, κρύσταλλο, τεχνητός καπνός από ξηρό πάγο. Οι εργαζόμενοι των δύο εταιρειών ανακατεύονταν σαν λύκοι και ξένες αγέλες.
Ο Σεργκέι έφτασε με την Αλίνα. Η κοπέλα φορούσε κόκκινο φόρεμα, όπως της είχε ζητήσει – κοντό, προκλητικό, υπερβολικό. Ο Σεργκέι ένιωθε βασιλιάς. Στην τσέπη του είχε το δαχτυλίδι που είχε ήδη βγάλει. Σήμερα ξεκινά νέα ζωή. Σήμερα θα προαχθεί.
– Είπες ότι η γυναίκα σου είναι στο χωριό; – ψιθύρισε η Αλίνα.
– Τακτοποιεί τα δαντελένια τραπεζομάντιλά της – γέλασε ο Σεργκέι. – Ο κόσμος της είναι ο κήπος. Ο δικός μας είναι εδώ.
Ήπιε στην υγειά και μετά μιλούσε με ένα στέλεχος της «Intek».
– Έρχεται νέος διευθυντής, το άκουσες; – είπε εκείνος. – Δυνατό όνομα. Τον έφεραν από το Τβερ.
– Από το Τβερ; – στραβομουτσούνιασε ο Σεργκέι. – Εκεί έχει μόνο συνταξιούχους.
Δεν πρόσεξε ότι τα φώτα πάνω από τη σκηνή έσβησαν.
Ο Ίγκορ Μπορίσοβιτς ανέβηκε στη σκηνή.
– Κυρίες και κύριοι! Σήμερα είναι ιστορική μέρα. Ενώνουμε τις δυνάμεις μας. Αλλά το πιο σημαντικό: δημιουργείται ένα κοινό κέντρο διοίκησης.
Ο Σεργκέι πάγωσε. Ένιωσε τον χτύπο της καρδιάς του.
– Η νικήτρια της διαδικασίας… η Λιουντμίλα Πετρόβνα Βέτροβα!
Σιωπή.
Το σώμα του Σεργκέι ακινητοποιήθηκε.
– Τι; – φώναξε. – Ποια Λιουντμίλα;
Στην άλλη άκρη της αίθουσας άνοιξαν οι γυάλινες πόρτες.
Η Λιουντμίλα μπήκε μέσα.
Δεν ήταν η γυναίκα που είχε αφήσει το πρωί στο σπίτι με ξεχειλωμένο πουλόβερ. Ήταν κάποια άλλη. Μπλε κοστούμι σαν πανοπλία. Τέλεια κόμμωση. Ψηλοτάκουνα που σε κάθε βήμα ακουγόντουσαν σαν απόφαση.
Ο Σεργκέι πάγωσε.
Η γυναίκα τον προσπέρασε χωρίς να τον κοιτάξει.
– Ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη – είπε στο μικρόφωνο. – Το πρότζεκτ περιλαμβάνει όχι μόνο επιχειρηματικό σχέδιο, αλλά πλήρη αναδιοργάνωση.
Τον κοίταξε.
– Υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στο τμήμα logistics. Επαγγελματική ανεπάρκεια, νεποτισμός και… ηθική παρακμή.
Η Αλίνα έσφιξε το χέρι του Σεργκέι.
– Τι συμβαίνει;
Η Λιουντμίλα συνέχισε:
– Πρώτη μου απόφαση: ο Σεργκέι Βέτροφ.
Ψίθυροι απλώθηκαν στην αίθουσα.
– Η θέση του διευθυντή logistics καταργείται. Μεταφέρεστε στο αρχείο, μερική απασχόληση.
Η Αλίνα χλώμιασε.
– Εσύ… μου είπες ψέματα! – ούρλιαξε.
Ο Σεργκέι δεν μπορούσε να μιλήσει.
Η Λιουντμίλα κατέβηκε από τη σκηνή και περνώντας δίπλα του είπε μόνο:
– Το σπίτι, το αυτοκίνητο, όλα είναι στο όνομά μου. Σήμερα δεν φεύγετε από το σπίτι. Απλώς αλλάζετε θέση.
Ο Σεργκέι έμεινε εκεί, άδειος άνθρωπος. Τώρα κατάλαβε: δεν ήταν σύζυγος. Ούτε διευθυντής. Ήταν απλώς ένα έργο. Και σήμερα έκλεισε.
Η Λιουντμίλα σήκωσε το ποτήρι της και έγνεψε προς τον Ίγκορ Μπορίσοβιτς:
– Ακριβό αυτό το κοστούμι – είπε χαμηλά. – Μου κόστισε οκτώ χρόνια γάμου.
– Άξιζε; – ρώτησε εκείνος.
– Ήταν η καλύτερη επένδυση της ζωής μου.
