Ένας στρατιώτης κορόιδευε τη νέα διοικητή, πιστεύοντας ότι μπροστά του στεκόταν μόνο μια αδύναμη και ανίσχυρη γυναίκα, αλλά λίγα λεπτά αργότερα βρέθηκε στα γόνατα μπροστά της, παρακαλώντας για έλεος.
Ο συνηθισμένος θόρυβος του γυμναστηρίου γέμιζε τον χώρο. Τα μεταλλικά βάρη κουδούνιζαν, οι βαριές μπάρες χτυπούσαν με βουβό κρότο στο πάτωμα, οι σάκοι του μποξ ταλαντεύονταν από κάθε χτύπημα, και ο αέρας ήταν πυκνός από ιδρώτα, σκόνη και αποπνικτική ζέστη.
Οι στρατιώτες γυμνάζονταν σιωπηλά αλλά θυμωμένα, όλοι προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι ήταν πιο δυνατοί, γρήγοροι και ανθεκτικοί. Η ένταση του ανταγωνισμού ήταν σχεδόν χειροπιαστή ανάμεσα στους τοίχους.
Όλα κυλούσαν κανονικά μέχρι που οι πόρτες άνοιξαν ξαφνικά και μια σκληρή, αποφασιστική φωνή αντήχησε σε όλο το γυμναστήριο.
— Στρατιώτες, προσέξτε για μια στιγμή! Θα ήθελα να σας παρουσιάσω τη νέα διοικητή σας. Από αυτή τη στιγμή και στο εξής, σε όλες τις ερωτήσεις απευθυνθείτε σε εκείνη. Εκείνη θα σας εκπαιδεύσει και είναι υπεύθυνη για την προετοιμασία σας.
Ο αέρας πάγωσε για λίγα δευτερόλεπτα. Στη συνέχεια κάποιος γέλασε σιγανά. Ακολούθησε το γέλιο των άλλων. Μπροστά τους στεκόταν μια μέτριας ύψους γυναίκα, με τα μαλλιά σφιχτά δεμένα σε κότσο, με ήρεμο αλλά διαπεραστικό βλέμμα.
Το πρόσωπό της δεν έδειχνε ούτε χαμόγελο ούτε αμηχανία, αλλά οι στρατιώτες ήδη κρινόντουσαν:
— Αυτή… είναι στ’ αλήθεια αυτή; — Είναι κάποιο αστείο; — Από τώρα και στο εξής μια κοπέλα θα μας δίνει εντολές;
Η διοικητής δεν αντέδρασε στα κοροϊδευτικά σχόλια. Απλώς έκανε ένα σύντομο νεύμα και είπε:
— Αφήνω να την γνωρίσετε.
Μόλις βγήκε, η φαινομενική τάξη κατέρρευσε αμέσως. Κάποιοι πήγαν στα βάρη, άλλοι συνέχισαν να μιλούν σαν να μην είχε συμβεί η παρουσίαση.
Η νέα διοικητής κοίταξε ήρεμα το γυμναστήριο και προσπάθησε αρκετές φορές να μαζέψει τους στρατιώτες με τη φωνή της, αλλά σαν να μην την άκουγαν.
Κάποιοι προσποιούνταν ότι ήταν απασχολημένοι, άλλοι γύρισαν εμφανώς το βλέμμα τους αλλού. Κανείς δεν ήθελε να υπακούσει σε μια γυναίκα που είχαν ήδη κρίνει αδύναμη και ανίσχυρη.
Η γυναίκα δεν ανέβασε τη φωνή της, αλλά το βλέμμα της γινόταν όλο και πιο σκληρό.
Τελικά άπλωσε το χέρι για ένα μπουκάλι νερό, ξεβίδωσε το καπάκι και ήπιε μια γουλιά, προσπαθώντας να συγκεντρωθεί έστω για μια στιγμή. Την ίδια στιγμή, ένας από τους μεγαλύτερους στρατιώτες του γυμναστηρίου στάθηκε πίσω της.
Ψηλός, μυώδης, αυτοπεποίθηση, ο τύπος άνδρα που ήταν συνηθισμένος να καταπιέζει τους άλλους με το βλέμμα του.
— Έι, καλλονή, τι έγινε, δεν σου πάει η διοίκηση; — κορόιδεψε.
Πριν η γυναίκα προλάβει να γυρίσει, της έβγαλε βίαια το μπουκάλι από τα χέρια ενώ ακόμα έπινε, και την επόμενη στιγμή έριξε το υπόλοιπο νερό στο κεφάλι της. Το κρύο υγρό έτρεξε στα μαλλιά, το πρόσωπο και τον λαιμό της, μουσκέψανε τη στολή της.
Ακολούθησε σιωπή για μερικά λεπτά, και μετά ξέσπασε δυνατό γέλιο από παντού.
— Τώρα, δείξε τι ξέρεις! — φώναξε κοροϊδευτικά.
Η γυναίκα σκούπισε αργά το νερό από το πρόσωπό της και τον κοίταξε με βλέμμα που έκανε το χαμόγελο του άνδρα να τρέμει ελαφρά. Αλλά ακόμη δεν καταλάβαινε ποιον είχε μπροστά της.
— Θα το μετανιώσεις — είπε ήρεμα.
— Τι είπες; — γρύλισε και ξαφνικά τον ώθησε στον ώμο, χωρίς να υποψιάζεται ότι λίγα λεπτά αργότερα θα αναγκαζόταν να πέσει στα γόνατα μπροστά της, ζητώντας έλεος.
Ο στρατιώτης δεν είχε ακόμη καταλάβει τι συνέβαινε. Η γυναίκα έκανε ένα σύντομο βήμα στο πλάι σαν να του έδινε δρόμο, και ξαφνικά έπιασε το χέρι του που δεν είχε τραβηχτεί ακόμα, γύρισε το σώμα του και τον κλώτσησε στο πόδι.
Όλα έγιναν τόσο γρήγορα που ήταν σχεδόν ανεπαίσθητα από έξω. Μια στιγμή πριν, ο τεράστιος άνδρας στεκόταν και χαμογελούσε, και την επόμενη στιγμή έπεσε με το πρόσωπο στο πάτωμα.
Πριν προλάβει να σηκωθεί, η γυναίκα πίεσε το χέρι του στην πλάτη του, το γόνατό της στον ώμο του πάνω στο χαλί και γύρισε τον καρπό του έτσι ώστε το πρόσωπό του να παραμορφωθεί αμέσως.
Τα γέλια στο γυμναστήριο σταμάτησαν αμέσως. Αυτοί που πριν λίγο διασκέδαζαν, τώρα παρακολουθούσαν σιωπηλά τα γεγονότα.
— Άσε… πονάει… — βρυχάστηκε ο άνδρας, σπρώχνοντας, αλλά απλώς πλήγωσε τον εαυτό του περισσότερο.
Η γυναίκα πίεσε λίγο πιο δυνατά τον πόνο.
— Σε παρακαλώ, άσε με.
— Ζήτα πρώτα συγγνώμη.
Ο άνδρας έσφιξε τα δόντια του, αλλά ένα νέο κύμα πόνου έσπασε την πεισματάρα του στάση.
— Συγγνώμη… συγγνώμη, ακούς, συγγνώμη! — φώναξε χωρίς καμία προσποίηση.
Τότε μόνον την άφησε και σηκώθηκε ήρεμα. Ο στρατιώτης έμεινε στο χαλί, αναπνέοντας δύσκολα και κρατώντας το χέρι του, ενώ η προηγούμενη αυτοπεποίθησή του είχε εξαφανιστεί χωρίς ίχνος.
Η γυναίκα ίσιωσε το βρεγμένο μπλουζάκι της, πέρασε το χέρι στα μαλλιά της και είπε με σταθερή φωνή:
— Η δύναμη δεν βρίσκεται στους μύες και ούτε στο να ταπεινώνετε αυτόν που θεωρείτε αδύναμο. Ενώ εσείς ήσασταν ακόμα παιδιά, εγώ ήδη υπηρετούσα τη χώρα μας.
Και τέτοιους αυτοπεποίθητους ηλίθιους, που πίστευαν ότι όλα κρίνoνται από το μέγεθος των δικέφαλων, τους έχω δει κατά δεκάδες. Έχουμε όλοι εδώ μια αποστολή.
Πρέπει να είστε ομάδα, όχι ένα σύνολο που γελάει με τη στολή και τον βαθμό.
Στάθηκε, κοίταξε τους στρατιώτες και συνέχισε:
— Σας έχω ήδη δείξει τι μπορώ να κάνω. Τώρα είτε αρχίζετε να δουλεύετε σωστά, είτε ο καθένας σας θα το βιώσει προσωπικά.
