Η μετάφραση είναι αρκετά μεγάλη. Θα δώσω το τμήμα που χωράει σε ένα μήνυμα, διατηρώντας τα ίδια κενά μεταξύ των παραγράφων.
Ο Σέργκεϊ για πολύ καιρό δεν μπορούσε να πει με ακρίβεια πότε άρχισε να αλλάζει ο μικρότερος αδελφός του, γιατί η αλλαγή δεν συνέβη σε μία μόνο εντυπωσιακή στιγμή, αλλά εισχώρησε αργά και σχεδόν ανεπαίσθητα στην καθημερινότητά τους.
Στα παιδικά τους χρόνια ζούσαν ακόμα στο ίδιο στενό διαμέρισμα, μοιράζονταν τα ίδια παιχνίδια,
κυνηγούσαν τα ίδια όνειρα τα μεγάλα καλοκαιρινά απογεύματα, όταν η έλλειψη χρημάτων δεν φαινόταν ακόμη σημαντική, επειδή η συνοχή της οικογένειας σήμαινε περισσότερα από οτιδήποτε άλλο για αυτούς.
Εκείνη την εποχή ο Ντμίτρι συχνά ζητούσε βοήθεια από τον μεγαλύτερο αδελφό του, ιδιαίτερα όταν του τελείωναν τα χρήματα στο τέλος του μήνα ή όταν κάποιο απρόβλεπτο έξοδο ανέτρεπε τα σχέδιά του.
Ο Σέργκεϊ τον βοηθούσε πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, γιατί θεωρούσε φυσικό τα αδέλφια να μπορούν να βασίζονται το ένα στο άλλο στις δύσκολες στιγμές.
Τα χρόνια όμως περνούσαν και η ζωή του Ντμίτρι πήρε μια κατεύθυνση που κανείς δεν είχε προβλέψει. Δεν έγινε πλούσιος από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά μέσα σε λίγα χρόνια συγκέντρωσε μια περιουσία,
που στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας φαινόταν σχεδόν αδιανόητη. Πρώτα εμφανίστηκε στη ζωή του ένα πολυτελές αυτοκίνητο, του οποίου το λαμπερό αμάξωμα και η άψογη κατάστασή του τράβηξαν αμέσως την προσοχή όλων.
Λίγο αργότερα αγόρασε ένα κομψό διαμέρισμα σε ένα αποκλειστικό συγκρότημα κατοικιών, όπου οι φύλακες γνώριζαν τους κατοίκους με το μικρό τους όνομα και όπου οι περισσότεροι άνθρωποι κέρδιζαν σε έναν μήνα περισσότερα χρήματα από όσα άλλοι σε έναν ολόκληρο χρόνο.
Το επόμενο μεγάλο βήμα ήταν μια τεράστια εξοχική έπαυλη, που θύμιζε περισσότερο πολυτελές ξενοδοχείο παρά οικογενειακή κατοικία.
Ο Σέργκεϊ δεν ζήλεψε ποτέ τον μικρότερο αδελφό του, γιατί το ιατρικό επάγγελμα του είχε μάθει ότι οι πραγματικές αξίες της ζωής δεν μετριούνται με το υπόλοιπο ενός τραπεζικού λογαριασμού ή με τον αριθμό των ακριβών αυτοκινήτων.
Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που υπήρχε μια οικογενειακή συγκέντρωση, ένιωθε όλο και πιο έντονα εκείνη τη δυσάρεστη ένταση που σιγά-σιγά χώριζε τα μέλη της οικογένειας.
Ένας από τους σημαντικότερους λόγους ήταν η μητέρα τους, η οποία πάντα είχε ιδιαίτερη αδυναμία στον μικρότερο γιο της, αλλά μετά τον πλουτισμό του Ντμίτρι αυτή η αδυναμία μετατράπηκε σχεδόν σε τυφλή λατρεία.
Η Γιεβγκένια Πετρόβνα σε κάθε συνάντηση μιλούσε εκτενώς για τις επιτυχίες του Ντμίτρι, επαναλαμβάνοντας με μάτια που έλαμπαν από περηφάνια πόσο εξαιρετικό ταλέντο είχε δείξει ο γιος της χτίζοντας την περιουσία του.
Οι γείτονες, οι φίλες της και οι μακρινοί συγγενείς γνώριζαν ήδη απ’ έξω τις ιστορίες για τα πολυτελή ταξίδια, τις επιτυχημένες επιχειρηματικές συμφωνίες και τον χλιδάτο τρόπο ζωής.
Η γυναίκα σχεδόν σε κάθε συζήτηση συνέκρινε τα δύο αδέλφια και, παρόλο που πιθανότατα δεν το έκανε από κακία, για τον Σέργκεϊ αυτά τα σχόλια γίνονταν όλο και πιο επώδυνα.
Εκείνος είχε επιλέξει έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο στη ζωή του. Εργαζόταν ως γιατρός ασθενοφόρου και παράλληλα αναλάμβανε τακτικά νοσοκομειακές εφημερίες, γιατί το μεγαλύτερο όνειρό του ήταν κάποτε να γίνει ένας εξαιρετικός χειρουργός.
Η ζωή του δεν περιστρεφόταν γύρω από την πολυτέλεια ή τον πλούτο, αλλά γύρω από τη συνεχή μάθηση, την ευθύνη και τη διάσωση ανθρώπινων ζωών.
Περνούσε νύχτες κάτω από τα εκτυφλωτικά φώτα των χειρουργείων, εργαζόταν ατελείωτες ώρες χωρίς ξεκούραση και συχνά έπρεπε να παίρνει αποφάσεις από τις οποίες εξαρτιόταν η ζωή ανθρώπων.
Τη σύζυγό του, την Ιρίνα, τη γνώρισε επίσης χάρη στη δουλειά του. Η νεαρή γυναίκα εργαζόταν ως διασώστρια όταν συναντήθηκαν για πρώτη φορά και ήδη από τις πρώτες εβδομάδες έγινε φανερό ότι αναπτυσσόταν ανάμεσά τους ένας ξεχωριστός δεσμός.
Μαζί αντιμετώπισαν όλες τις δυσκολίες της επείγουσας ιατρικής φροντίδας, μαζί προσπάθησαν να δώσουν ελπίδα σε ανθρώπους των οποίων η ζωή μετατράπηκε από τη μια στιγμή στην άλλη σε τραγωδία.
Αυτές οι κοινές εμπειρίες δημιούργησαν ανάμεσά τους έναν δεσμό που με τον καιρό μετατράπηκε σε βαθιά και ειλικρινή αγάπη.
Αργότερα η Ιρίνα συνέχισε τις σπουδές της, ολοκλήρωσε την απαραίτητη εκπαίδευση και εργάστηκε ως καρδιολόγος.
Η δουλειά της εξακολουθούσε να μην της αποφέρει τεράστια έσοδα, αλλά και οι δύο ήταν περήφανοι που είχαν επιλέξει ένα επάγγελμα το οποίο προσφέρει πραγματική βοήθεια στους ανθρώπους.
Ζούσαν σε ένα μικρό διαμέρισμα, διαχειρίζονταν προσεκτικά τα οικονομικά τους και συχνά αποταμίευαν για μήνες προκειμένου να πετύχουν έναν μικρό στόχο, κι όμως ένιωθαν ευτυχισμένοι.
Μια απρόσμενη μέρα ο Ντμίτρι τηλεφώνησε στον Σέργκεϊ και τον προσκάλεσε στον εορτασμό των τριακοστών γενεθλίων του.
Το τηλεφώνημα τον εξέπληξε, γιατί τα τελευταία χρόνια επικοινωνούσαν σπάνια και η σχέση τους είχε γίνει περισσότερο τυπική παρά πραγματικά αδελφική.
Η φωνή του Ντμίτρι ακουγόταν γεμάτη αυτοπεποίθηση και κάπως συγκαταβατική όταν του είπε ότι στην εκδήλωση θα παρευρίσκονταν σημαντικοί άνθρωποι και επομένως θα άξιζε να παρευρεθούν κι εκείνοι.
Η πρώτη αντίδραση του Σέργκεϊ ήταν να αρνηθεί ευγενικά την πρόσκληση,
γιατί μόλις είχε περάσει μια ιδιαίτερα εξαντλητική περίοδο. Ωστόσο, η Ιρίνα τον παρακάλεσε να πάνε, επειδή όσο κι αν είχαν απομακρυνθεί ο ένας από τον άλλον, ο Ντμίτρι παρέμενε αδελφός του.
