– Από την πρώτη Αυγούστου θα μείνεις στη μητέρα σου. Μέχρι τις δεκαέξι. Ο Ντμίτρι και η Νατάλια θα μείνουν εδώ μέχρι τότε μαζί με τον Αλιόσα – δήλωσε ο Μαξίμ. – Κάπου πρέπει να περάσουν αυτές τις δύο εβδομάδες.
Η Ιρίνα σταμάτησε στην πόρτα του μικρού δωματίου.
Η οθόνη του υπολογιστή της βρισκόταν ήδη πάνω στη συρταριέρα. Τα καλώδια ήταν τυλιγμένα και ο Μαξίμ είχε σπρώξει το γραφείο προς τον τοίχο.
Η Ιρίνα κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα τον διαλυμένο χώρο εργασίας της.
– Καταλαβαίνω καλά; Εγώ πρέπει να φύγω από το δικό μου σπίτι, για να έρθει ο αδελφός σου με την οικογένειά του να μείνει εδώ; Μήπως έχεις μπερδέψει κάτι, αγάπη μου;
Ο Μαξίμ ίσιωσε το σώμα του.
– Μην αρχίζεις πάλι! Είναι τρεις άνθρωποι και ο Αλιόσα είναι οκτώ χρονών. Στο μονόχωρο διαμέρισμα της μητέρας σου μετά βίας θα χωρέσουν. Εσύ μπορείς να μείνεις εκεί ήσυχα για δύο εβδομάδες.
– Κι εσύ;
– Εγώ μένω εδώ. Από εδώ με βολεύει περισσότερο να πηγαίνω στη δουλειά.
Η Ιρίνα κοίταξε αργά τον άντρα της.
Ξαφνικά όλα έγιναν ξεκάθαρα.
Ο Ντμίτρι, η γυναίκα του και το παιδί τους θα είχαν δύο δωμάτια. Ο Μαξίμ θα κρατούσε την άνετη, συνηθισμένη ζωή του. Κι εκείνη θα πήγαινε σε ένα μέρος όπου ο ίδιος ο άντρας της δεν ήθελε να μείνει.
Αυτό το διαμέρισμα των δύο δωματίων η Ιρίνα το είχε αγοράσει πριν από τον γάμο τους. Ο Μαξίμ ζούσε μαζί της εκεί έξι χρόνια και γνώριζε πολύ καλά ότι το μικρό δωμάτιο δεν ήταν κάποιο περιττό δωμάτιο φιλοξενίας.
Η Ιρίνα δούλευε από το σπίτι ένα μέρος της εβδομάδας. Εκεί έφτιαχνε τους προϋπολογισμούς της, κρατούσε τα έγγραφά της και όλα όσα χρειαζόταν για τη δουλειά της.
Το βράδυ της 30ής Ιουλίου ετοιμαζόταν να ολοκληρώσει έναν από τους υπολογισμούς της.
Αντί γι’ αυτό, έπρεπε να καταλάβει γιατί ο άντρας της είχε αποφασίσει απλώς να διαλύσει τον χώρο εργασίας της – χωρίς καν να τη ρωτήσει.
– Πότε πρέπει ο Ντμίτρι και η Νατάλια να φύγουν από το παλιό τους διαμέρισμα;
– Την πρώτη Αυγούστου. Στο καινούργιο θα μπορούν να μπουν στις δεκαέξι.
– Και πότε αποφάσισες ότι εγώ θα φύγω μέχρι τότε;
– Ιρίνα, πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα άλλο να συζητήσουμε. Ο Ντμίτρι είναι αδελφός μου. Έχει οικογένεια. Θέλω να τον βοηθήσω.
– Τότε βοήθησέ τον. Αλλά εγώ μένω εδώ.
Ο Μαξίμ ξεφύσησε εκνευρισμένος.
– Και οι δύο μένουμε σε αυτό το διαμέρισμα.
– Ακριβώς. Γι’ αυτό είναι παράξενο που μαθαίνω πότε θα φύγω από το ίδιο μου το σπίτι αφού έχεις ήδη διαλύσει το μισό δωμάτιό μου.
Ο άντρας ξανάπιασε την άκρη του γραφείου.
– Τώρα επίτηδες τα κάνεις όλα πιο δύσκολα.
– Βάλε το γραφείο στη θέση του.
Ο Μαξίμ το άφησε αργά.
– Αύριο θα μιλήσουμε.
Η Ιρίνα γνώριζε πολύ καλά αυτή τη συμπεριφορά.
Δεν αποδεχόταν το «όχι» της. Απλώς ανέβαλλε τη συζήτηση, σαν να περίμενε ότι μέσα σε μία μέρα η απάντησή της θα άλλαζε από μόνη της.
Το είχε κάνει και στο παρελθόν.
Ο Μαξίμ μπορούσε να συμφωνήσει με τον Ντμίτρι ότι η Ιρίνα θα παραλάμβανε τον Αλιόσα από το μάθημά του και να της το ανακοινώσει λίγο πριν φύγει από το σπίτι.
Άλλη φορά προσκαλούσε συγγενείς την Κυριακή, ενώ η Ιρίνα είχε πει από πριν ότι θα δούλευε από το σπίτι.
Η Ιρίνα τότε άλλαζε τα σχέδιά της.
Μερικές φορές διαφωνούσε. Άλλες υποχωρούσε, μόνο και μόνο για να μην υπάρξει άλλη σύγκρουση.
Ο Μαξίμ, όμως, φαινόταν να έχει συνηθίσει πλέον να θεωρεί τις υποχωρήσεις της γυναίκας του συνέχεια των δικών του αποφάσεων.
Την επόμενη μέρα, στις 31 Ιουλίου, αργά το απόγευμα, ο Ντμίτρι τηλεφώνησε στον Μαξίμ.
Η συζήτηση κράτησε λίγο.
Όταν ο άντρας έκλεισε το τηλέφωνο, είπε:
– Έρχονται τώρα. Θέλουν να συζητήσουμε πώς θα οργανώσουμε τα πάντα για αύριο.
– Ας έρθουν – απάντησε η Ιρίνα. – Έτσι κι αλλιώς πρέπει να ξεκαθαρίσουμε την κατάσταση.
Ο Ντμίτρι και η Νατάλια ήρθαν χωρίς αποσκευές. Ο Αλιόσα είχε μείνει στη γιαγιά του.
Η Νατάλια δεν είχε προλάβει καλά καλά να βγάλει το παλτό της και άρχισε να απαριθμεί τι θα χρειάζονταν τις πρώτες μέρες.
Η Ιρίνα, όμως, σήκωσε το χέρι της.
– Περίμενε λίγο. Ο Μαξίμ είπε ότι αύριο θα μετακομίσετε εδώ.
Ο Ντμίτρι έγνεψε.
– Ναι. Μέχρι τις δεκαέξι.
Η Ιρίνα τον κοίταξε κατευθείαν στα μάτια.
– Και τι σας είπε για μένα;
Το πρόσωπο του Ντμίτρι άλλαξε.
– Ότι εσύ πρότεινες να μείνεις στη μητέρα σου. Του είπα μάλιστα ότι θα ήταν άβολο να διώξουμε έναν άνθρωπο από το ίδιο του το σπίτι, αλλά μου απάντησε ότι για σένα δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα.
Η Ιρίνα γύρισε αργά προς τον Μαξίμ.
Ο άντρας της συνοφρυώθηκε αμέσως.
– Μην κολλάς σε κάθε λέξη! Είπα ότι μπορούσε να γίνει.
– Δεν είπες αυτό – τον διέκοψε ο Ντμίτρι. – Είπες ότι η Ιρίνα είχε συμφωνήσει και ότι τα είχατε ήδη κανονίσει όλα.
Η Νατάλια κοίταξε πρώτα τον έναν αδελφό και μετά τον άλλον.
– Μισό λεπτό. Εσείς δεν το είχατε συζητήσει καθόλου;
– Όχι – απάντησε η Ιρίνα.
Ο Μαξίμ έκανε ένα βήμα προς το μέρος της.
– Τώρα πραγματικά θα κάνουμε ολόκληρη υπόθεση γι’ αυτό; Μιλάμε για δύο εβδομάδες, όχι για έξι μήνες!
Ο Ντμίτρι όμως δεν τον υποστήριξε.
– Μαξίμ, χθες ακριβώς γι’ αυτό ακύρωσα την προσωρινή λύση. Επειδή μου είπες ότι εδώ όλα είχαν ήδη κανονιστεί.
– Και τι ήθελες να κάνω; Να περιμένω μέχρι να συζητάμε για μια εβδομάδα το ίδιο πράγμα;
Εκείνη τη στιγμή η Ιρίνα κατάλαβε τι είχε πραγματικά συμβεί.
Ο Μαξίμ δεν είχε μπερδέψει τη σιωπή της με τη συγκατάθεσή της.
Απλώς δεν ήθελε να τη ρωτήσει.
Γιατί αν τη ρωτούσε, η Ιρίνα θα μπορούσε να πει «όχι».
Η Νατάλια κάθισε στην άκρη του καναπέ.
– Αύριο πρέπει να αδειάσουμε το διαμέρισμα. Αν δεν μπορούμε να μείνουμε εδώ, πρέπει να βρούμε αμέσως κάτι άλλο.
– Εδώ δεν μπορείτε να μείνετε – είπε ήρεμα η Ιρίνα.
Ο Μαξίμ γύρισε προς το μέρος της.
– Ιρίνα, έχουν ήδη ακυρώσει την άλλη επιλογή.
– Αυτό το ακούω τώρα για πρώτη φορά.
– Ο Αλιόσα θα πρέπει να μετακινείται μαζί τους από το ένα προσωρινό σπίτι στο άλλο.
– Ο Αλιόσα δεν έχει καμία σχέση με τη διαφωνία μας. Μην χρησιμοποιείς το παιδί ως λόγο για να φύγω εγώ από το δικό μου σπίτι.
Ο Ντμίτρι έσφιξε τα χείλη του.
– Μαξίμ, αρκετά. Η Ιρίνα χθες δεν ήξερε καν ότι σκοπεύαμε να έρθουμε εδώ.
– Τότε τι προτείνεις;
– Να βρούμε άλλο σπίτι.
Η Νατάλια είχε ήδη βγάλει το τηλέφωνό της.
– Θα στείλω μήνυμα στην ιδιοκτήτρια εκείνου του διαμερίσματος. Ίσως να μην το έχει νοικιάσει ακόμα.
Μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα ο Μαξίμ μιλούσε σαν να έμενε μόνο να αποφασίσουν ποιος θα κοιμόταν σε ποιο δωμάτιο.
Τώρα ο Ντμίτρι και η Νατάλια έψαχναν μόνοι τους άλλες λύσεις και σχεδόν δεν του έδιναν σημασία.
Η Ιρίνα δεν παρενέβη.
Τελικά η Νατάλια σηκώθηκε.
– Εμείς θα φύγουμε τώρα. Όσο πιο γρήγορα αρχίσουμε να ψάχνουμε, τόσο το καλύτερο.
Ο Ντμίτρι στάθηκε για λίγο στην πόρτα.
– Ιρίνα, πραγματικά πίστευα ότι ήταν δική σου ιδέα.
– Τώρα ξέρεις ότι δεν ήταν.
– Ναι.
Ο Ντμίτρι κοίταξε τον αδελφό του.
– Αν βρεις κάτι νωρίτερα, ενημέρωσέ μας.
Και μαζί με τη Νατάλια έφυγαν.
Ο Μαξίμ έμεινε ακίνητος στον διάδρομο για μερικά δευτερόλεπτα.
– Πολύ ωραία τα κατάφερες.
Η Ιρίνα σήκωσε το βλέμμα της.
– Τι ακριβώς;
– Ήθελα να βοηθήσω τον αδελφό μου και τώρα φαίνομαι σαν να κορόιδεψα τους πάντες.
– Εσύ του είπες ότι συμφώνησα.
– Γιατί αλλιώς θα συζητούσαμε ξανά για εβδομάδες. Σε κάθε αίτημα πρώτα ψάχνεις τους λόγους για τους οποίους κάτι σε δυσκολεύει.
Η Ιρίνα επέστρεψε στο μικρό δωμάτιο και κοίταξε το γραφείο.
– Δηλαδή απλώς αφαίρεσες από τη συζήτηση το σημείο στο οποίο θα μπορούσα να πω «όχι».
– Μην διαστρεβλώνεις τα πάντα!
– Δεν διαστρεβλώνω τίποτα. Χθες διέλυσες τον χώρο εργασίας μου. Και σήμερα αποδείχθηκε ότι ο Ντμίτρι ήδη θεωρούσε δεδομένο πως θα φύγω.
Ο Μαξίμ δεν απάντησε.
Το ίδιο βράδυ ο Ντμίτρι και η Νατάλια, με τη βοήθεια μιας γνωστής τους, βρήκαν ένα μικρό διαμέρισμα διαθέσιμο μέχρι τις 16 Αυγούστου.
Ήταν αρκετά ακριβότερο από την προηγούμενη επιλογή που είχαν απορρίψει.
Ο Μαξίμ το είπε ο ίδιος στην Ιρίνα.
– Θα καλύψω τη διαφορά από τις προσωπικές μου αποταμιεύσεις.
Η Ιρίνα έγνεψε.
– Εντάξει.
Ο Μαξίμ περίμενε προφανώς να συνεχιστεί η συζήτηση.
Δεν συνεχίστηκε.
Η Ιρίνα επέστρεψε στο μικρό δωμάτιο.
Και έτσι έκλεισε η συζήτηση για τα έξοδα.
Το πρωί της 1ης Αυγούστου ο Μαξίμ πήγε να βοηθήσει τον Ντμίτρι στη μετακόμιση.
Η Ιρίνα έβαλε ξανά το γραφείο στη θέση του, σύνδεσε την οθόνη, τακτοποίησε τα κουτιά με τα δείγματα της δουλειάς της και ολοκλήρωσε τον προϋπολογισμό που δεν είχε προλάβει να τελειώσει το προηγούμενο βράδυ.
Όλα αυτά χρειάστηκαν περισσότερο χρόνο από ό,τι συνήθως.
Το πολύπριζο βρισκόταν στην αποθήκη. Ο Μαξίμ είχε μεταφέρει μερικά έγγραφα στη συρταριέρα και ολόκληρη η συνηθισμένη τάξη του χώρου έπρεπε να αποκατασταθεί από την αρχή.
Η μετακόμιση τελικά δεν έγινε.
Όμως η μέρα που η Ιρίνα πέρασε αποκαθιστώντας τον χώρο εργασίας της είχε ήδη χαθεί.
Ο Μαξίμ επέστρεψε το βράδυ.
– Τακτοποιήθηκαν – είπε. – Είναι λίγο στριμωγμένοι, αλλά θα αντέξουν αυτές τις δύο εβδομάδες.
– Καλά.
Ο άντρας στάθηκε στην πόρτα του μικρού δωματίου.
– Ο Ντμίτρι σχεδόν δεν μου μιλάει.
Η Ιρίνα αποθήκευσε το αρχείο.
– Ίσως του είναι δύσκολο να αποδεχτεί ότι έκανε τα σχέδιά του βασισμένος σε μια συζήτηση που δεν έγινε ποτέ.
– Πάλι αυτό λες.
– Και τι άλλο να πούμε; Δεν έχω πρόβλημα που ήθελες να βοηθήσεις τον αδελφό σου.
Ο Μαξίμ κάθισε στον καναπέ.
– Τότε ποιο είναι το πρόβλημα;
Η Ιρίνα τον κοίταξε.
– Το ότι για την άνεση του Ντμίτρι συζήτησες μαζί του. Για τη δική σου άνεση αποφάσισες μόνος σου. Και τη δική μου απλώς την όρισες.
Ο Μαξίμ ετοιμάστηκε να απαντήσει, αλλά η Ιρίνα συνέχισε:
– Αν θέλεις να βοηθήσεις τον αδελφό σου, βοήθησέ τον. Δώσε χρήματα, χρόνο, βοήθησέ τους στη μετακόμιση, κάνε ό,τι θεωρείς σωστό. Αλλά ο χώρος εργασίας μου και η δική μου μετακόμιση δεν μπορούν να αποτελούν μέρος της βοήθειάς σου προς εκείνον.
Αυτή τη φορά ο Μαξίμ δεν ανέφερε τις δύο εβδομάδες.
Απλώς έγνεψε.
– Εντάξει.
Η Ιρίνα, όμως, δεν τον άφησε να τελειώσει τόσο εύκολα.
– Δεν χρειάζομαι ένα «εντάξει». Θέλω να μην ξανασυμβεί.
Ο Μαξίμ έγνεψε ξανά.
Η συζήτηση τελείωσε εκεί.
Δεν δόθηκαν μεγάλες υποσχέσεις. Δεν υπήρξε θεαματική συμφιλίωση. Δεν ειπώθηκαν λόγια που θα μπορούσαν μέσα σε ένα βράδυ να σβήσουν όσα είχαν συμβεί.
Τις επόμενες μέρες η Ιρίνα δεν ξαναέφερε το θέμα.
Ο Μαξίμ βοηθούσε τον Ντμίτρι και του έδωσε τα χρήματα που είχε υποσχεθεί για τη διαφορά στο ακριβότερο διαμέρισμα.
Ανάμεσα στα δύο αδέλφια, όμως, παρέμενε μια αισθητή ένταση.
Ο Ντμίτρι τηλεφώνησε μερικές ακόμη φορές για καθημερινά ζητήματα, αλλά καμία άλλη συμφωνία που αφορούσε την Ιρίνα ή το διαμέρισμά της δεν πέρασε πλέον μέσω του Μαξίμ.
Στις 16 Αυγούστου ο Ντμίτρι και η Νατάλια μετακόμισαν στο καινούργιο νοικιασμένο διαμέρισμα.
Το ίδιο βράδυ ο Ντμίτρι πέρασε από το σπίτι για να επιστρέψει στον Μαξίμ το ηλεκτρικό τρυπάνι.
Στον διάδρομο, όμως, μίλησε ο ίδιος στην Ιρίνα.
– Ήθελα να σου πω και κάτι ακόμη. Έπρεπε να σε είχα πάρει τηλέφωνο πριν ακυρώσουμε την προσωρινή λύση.
– Θα ήταν πιο απλό.
– Τώρα το ξέρω.
Δεν προσπάθησε να δικαιολογήσει τον αδελφό του.
Δεν της ζήτησε να ξεχάσει όσα έγιναν.
Απλώς παραδέχτηκε ότι είχε κάνει λάθος.
Την επόμενη μέρα η Ιρίνα έλαβε μήνυμα απευθείας από τον Ντμίτρι.
Έγραφε ότι ανάμεσα στα κουτιά είχαν βρει μερικά πράγματα του Μαξίμ, ενώ εκείνοι είχαν κρατήσει κατά λάθος τον φορτιστή του τρυπανιού.
Τη ρώτησε αν θα μπορούσαν να περάσουν για λίγο το βράδυ μαζί με τη Νατάλια και τον Αλιόσα.
Ο Μαξίμ δεν ανακατεύτηκε στη συζήτηση.
Η Ιρίνα απάντησε ότι το βράδυ τη βόλευε.
Ήρθαν για λίγο.
Αντάλλαξαν τα πράγματα, ο Αλιόσα έδειξε κάτι στην Ιρίνα, η Νατάλια συζήτησε μαζί της για λίγα λεπτά και σύντομα έφυγαν.
Δεν συζήτησαν για τα δωμάτια.
Κανείς δεν αποφάσισε τίποτα για λογαριασμό της.
Ο Ντμίτρι είχε κανονίσει την επίσκεψη απευθείας με την Ιρίνα.
Και αυτή τη φορά ο Μαξίμ δεν μίλησε εκ μέρους της γυναίκας του.
Όταν η πόρτα έκλεισε πίσω τους, το διαμέρισμα βυθίστηκε ξανά στη σιωπή.
Η Ιρίνα επέστρεψε στο μικρό δωμάτιο.
Πάνω στο γραφείο βρίσκονταν οι υπολογισμοί της.
Η οθόνη ήταν στη θέση της.
Όλα ήταν όπως έπρεπε.
Και για πρώτη φορά δεν είχαν επιστρέψει στη θέση τους μόνο τα έπιπλα.
Είχε επιστρέψει και ένα όριο.
