Η Άννα στεκόταν σιωπηλή στη φθαρμένη βεράντα του παλιού ξύλινου σπιτιού και παρακολουθούσε με το βλέμμα της το κόκκινο SUV της Βέρας να χάνεται πίσω από τη στροφή του χωματόδρομου.
Η σκόνη που είχαν σηκώσει οι ρόδες αιωρούνταν ακόμη στον αέρα, όταν ένιωσε ήδη στο στόμα της εκείνη την πικρή, μεταλλική γεύση που πάντα προμήνυε πως πλησίαζε κάποια συμφορά.
Στα χέρια της κρατούσε σφιχτά μια κούπα με καυτό καφέ, όμως η ζεστασιά δεν έφτανε σχεδόν καθόλου στα δάχτυλά της. Σαν το σοκ να είχε παγώσει ολόκληρο το σώμα της από μέσα.
Μπροστά στο σπίτι στέκονταν δύο παιδιά.
Το μικρότερο, ένα αγόρι μόλις πέντε ετών, ήταν αδύνατο και εύθραυστο. Τα χλωμά, σχεδόν διάφανα μάτια του ήταν καρφωμένα φοβισμένα στο χώμα, ενώ έσφιγγε με όλη του τη δύναμη τον ιμάντα του μπλε σακιδίου του.
Δίπλα του στεκόταν η μεγαλύτερη αδελφή του, η Μιλάνα. Πρέπει να ήταν γύρω στα δέκα, με γωνιώδες πρόσωπο και υπερβολικά σοβαρή έκφραση. Τα σφιγμένα της χείλη και το καχύποπτο βλέμμα της θύμιζαν αδέσποτη γάτα έτοιμη να βγάλει τα νύχια της ανά πάσα στιγμή.
Το κινητό στην τσέπη της Άννας άρχισε να δονείται.
Είχε φτάσει ένα ηχητικό μήνυμα.
Η Βέρα.
Η Άννα πήρε μια βαθιά ανάσα και ενεργοποίησε την ανοιχτή ακρόαση.
Η ψυχρή, απόλυτα ελεγχόμενη φωνή της Βέρας γέμισε αμέσως τη βεράντα.
— Ξέρω ότι είσαι θυμωμένη, Άννα. Αλλά αυτά είναι τα εγγόνια μου. Το αίμα νερό δεν γίνεται. Πρέπει ξαφνικά να πετάξω για το Μιλάνο, η πτήση μου φεύγει σε τρεις ώρες. Δεν μπορούσα να αφήσω τα παιδιά στον σταθμό. Άλλωστε είσαι ψυχολόγος, θα βρεις τρόπο να τα πλησιάσεις. Μην τα πιέζεις με ερωτήσεις, είναι πολύ ευαίσθητα. Σε φιλώ! Και μην τολμήσεις να τηλεφωνήσεις στον Ντίμα. Είναι σε σύσκεψη.
Το μήνυμα τελείωσε.
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν σχεδόν οδυνηρή.
Η Άννα έμεινε για αρκετά δευτερόλεπτα ακίνητη, κοιτάζοντας τη σκοτεινή οθόνη του κινητού.
— Απίστευτη γυναίκα… — ψιθύρισε.
Η Μιλάνα χαμογέλασε ειρωνικά.
Ο Τιμοφέι κατέβασε το κεφάλι.
Η Άννα γύρισε αργά και κοίταξε το παλιό σπίτι πίσω της.
Ήταν το σπίτι της γιαγιάς της.
Ένα παλιό ξύλινο σπίτι από κορμούς, όπου κάθε σανίδα κρατούσε μέσα της τις αναμνήσεις του παρελθόντος. Από τους τοίχους ανέβαινε το άρωμα αποξηραμένων βοτάνων, τα παλιά έπιπλα έτριζαν απαλά και το φως του ήλιου περνούσε μέσα από τις κιτρινισμένες δαντελένιες κουρτίνες.
Εκεί είχε περάσει τα πιο όμορφα χρόνια της παιδικής της ηλικίας.
Ήταν το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου είχε νιώσει ποτέ πραγματικά ασφαλής.
Η Βέρα, αντίθετα, πάντα περιφρονούσε αυτό το σπίτι.
«Μια ξεχασμένη αγροτική παράγκα», έλεγε συχνά.
Και τώρα, παρ’ όλα αυτά, είχε αφήσει εκεί τα εγγόνια της, σαν να ήταν περιττές αποσκευές.
Η Άννα έκλεισε τα μάτια, πήρε αργά μια βαθιά ανάσα και την άφησε να βγει εξίσου αργά.
Μέσα στο στήθος της ο θυμός και η αδυναμία είχαν δεθεί σε έναν σφιχτό κόμπο.
Δεν μπορούσε να διώξει τα παιδιά.
Όχι εξαιτίας τους.
Δεν έφταιγαν σε τίποτα.
— Πώς σας λένε; — ρώτησε τελικά με ήρεμη φωνή.
Το αγόρι δεν απάντησε.
Η Μιλάνα ανασήκωσε τους ώμους.
— Το ξέρεις ήδη. Η γιαγιά είπε ότι είσαι η θεία μας.
— Ξέρω τα ονόματά σας — απάντησε η Άννα. — Αλλά θα ήθελα να συστηθείτε μόνοι σας. Είναι θέμα στοιχειώδους ευγένειας.
Το κορίτσι την κοίταξε προκλητικά.
— Είμαι η Μιλάνα. Αυτός είναι ο Τιμοφέι. Είναι πέντε χρονών. Δεν μιλάει σχεδόν καθόλου.
— Γιατί;
— Επειδή δεν θέλει.
Η απάντηση ήταν κοφτερή σαν μαχαίρι.
Η Άννα, όμως, δεν είπε τίποτα.
Ως ψυχολόγος αναγνώρισε αμέσως αυτή τη συμπεριφορά.
Πίσω από την επιθετική στάση κρυβόταν φόβος.
Και αυτόν τον φόβο δεν τον είχε φυτέψει μια άγνωστη γυναίκα, αλλά κάποιος εντελώς διαφορετικός.
— Ελάτε μέσα — είπε τελικά ήρεμα. — Θα σας δείξω το δωμάτιό σας.
Χωρίς να πει άλλη λέξη, προχώρησε προς το εσωτερικό του σπιτιού.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα άκουσε πίσω της τον ήχο από δύο ζευγάρια μικρά βήματα.
Η πόρτα έκλεισε αργά πίσω τους.
Και η Άννα ένιωσε πως δεν είχε κλείσει μόνο η πόρτα του σπιτιού.
Είχε κλείσει και η ήρεμη ζωή που λαχταρούσε εδώ και τόσο καιρό.
