Η Μαρίνα βρισκόταν ακόμη υπό την επήρεια της έντασης και των συναισθημάτων της ημέρας.
Μόλις λίγες ώρες νωρίτερα είχε πει το «ναι» στον Ιγκόρ και τώρα, επιτέλους μόνοι, ανυπομονούσε να βγάλει τα ψηλοτάκουνά της και να αφεθεί στη ζεστασιά της πρώτης τους κοινής νύχτας.
Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και μόλις έβγαζε το ένα παπούτσι, όταν ο άντρας της μίλησε πίσω από την πλάτη της:
– Από εδώ και πέρα, τη δική σου περιουσία θα τη διαχειρίζεται η μητέρα μου.
Το χέρι της Μαρίνας σταμάτησε στον αέρα.
Γύρισε αργά.
Στο πρόσωπο του Ιγκόρ υπήρχε ένα αυτάρεσκο χαμόγελο. Έδειχνε τόσο περήφανος για τον εαυτό του, λες και μόλις είχε κερδίσει ένα εκατομμύριο.
– Ιγκόρ… τι είπες; – ρώτησε η Μαρίνα.
– Είπα ότι από τώρα και στο εξής η μητέρα μου θα έχει προσωπικά τον έλεγχο της περιουσίας σου. Πιστεύει ότι σε μια οικογένεια πρέπει να υπάρχει τάξη από την πρώτη κιόλας μέρα.
Η Μαρίνα τον κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα χωρίς να μιλήσει.
Η ευχάριστη ζάλη από τη σαμπάνια εξαφανίστηκε μέσα σε μια στιγμή. Στη θέση της ήρθε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Έκπληξη.
– Καταλαβαίνω – είπε τελικά χαμηλόφωνα. – Τότε εξήγησέ μου, Ιγκόρ… τι ακριβώς θέλει η μητέρα σου να «τακτοποιήσει» στην οικογένειά μας;
Ο Ιγκόρ την κοίταξε απορημένος.
– Μα τι άλλο; Το διαμέρισμα. Το αυτοκίνητο. Ίσως έχεις και κανένα εξοχικό.
Η Μαρίνα κάθισε στον καναπέ.
Για αρκετή ώρα κοιτούσε τον άντρα της, σαν να προσπαθούσε να αποφασίσει αν είχε τρελαθεί εντελώς ή αν απλώς της έκανε ένα πολύ κακόγουστο αστείο.
– Έχω μόνο μία ερώτηση – είπε τελικά. – Από πότε η μητέρα σου έγινε ιδιοκτήτρια της περιουσίας μου;
– Από τότε που παντρευτήκαμε – απάντησε ο Ιγκόρ με τέτοια σιγουριά, σαν να μιλούσε για κάτι απολύτως αυτονόητο.
Το πρόσωπο της Μαρίνας ξαφνικά ηρέμησε.
Και μετά χαμογέλασε.
Ο Ιγκόρ αναστέναξε ανακουφισμένος.
– Το ήξερα ότι θα καταλάβαινες!
Άπλωσε τα χέρια του για να την αγκαλιάσει, αλλά η Μαρίνα απομακρύνθηκε.
– Φυσικά και καταλαβαίνω – είπε. – Μάλιστα, είναι πραγματικά υπέροχη ιδέα.
– Είδες;
– Υπάρχει μόνο ένα μικρό πρόβλημα.
– Ποιο;
– Δεν έχω περιουσία.
Το χαμόγελο του Ιγκόρ εξαφανίστηκε αμέσως.
– Τι;
– Δεν έχω διαμέρισμα. Το διαμέρισμα όπου μένουμε ανήκει στους γονείς μου.
– Μα…
– Δεν έχω ούτε αυτοκίνητο. Και δεν σκοπεύω να αποκτήσω. Προτιμώ να μετακινούμαι με ταξί.
Ο Ιγκόρ την άκουγε όλο και πιο χλωμός.
– Και… τα υπόλοιπα;
Η Μαρίνα κοίταξε τον εαυτό της.
– Έχω μερικά φορέματα. Εσώρουχα. Καλλυντικά. Μερικά μικροπράγματα.
Έκανε μια μικρή παύση.
– Αν θέλεις, μπορείς να τα δώσεις όλα στη μητέρα σου. Άκουσα ότι ξέρει πολύ καλά να πλένει ακριβά ρούχα.
Ο Ιγκόρ την κοιτούσε σαν να τον είχαν χτυπήσει με κάτι βαρύ στο κεφάλι.
– Θέλεις να πεις ότι… πραγματικά δεν έχεις τίποτα;
– Ακριβώς, αγάπη μου.
Η λέξη «αγάπη μου» ειπώθηκε με τόσο έντονη ειρωνεία, που το πρόσωπο του Ιγκόρ σφίχτηκε.
– Και τι περίμενες; – τον ρώτησε η Μαρίνα. – Ότι θα σε παντρευτώ έχοντας διαμέρισμα, αυτοκίνητο και ένα σωρό χρήματα;
Ο Ιγκόρ δεν απάντησε.
Η Μαρίνα μισόκλεισε τα μάτια.
– Δηλαδή… δεν ήθελες να παντρευτείς εμένα, αλλά τα χρήματά μου;
– Εγώ… δεν είπα αυτό…
– Όχι. Απλώς η μητέρα σου θέλει ήδη από την πρώτη μας νύχτα να αποφασίζει για την περιουσία μου.
Ο Ιγκόρ έξυσε αμήχανα το κεφάλι του.
Η Μαρίνα όμως ξαφνικά σήκωσε το δάχτυλό της.
– Α, παραλίγο να το ξεχάσω!
– Τι;
– Το γάμο.
Το πρόσωπο του Ιγκόρ πάγωσε.
– Τι σχέση έχει ο γάμος;
– Ο πατέρας μου θα μιλήσει σύντομα μαζί σου για τους λογαριασμούς.
– Για ποιους λογαριασμούς;
– Για τους λογαριασμούς του γάμου. Τη μουσική, το φαγητό, τον φωτογράφο, το βίντεο, τη διακόσμηση… Ξέρεις, εκείνον τον πολυτελή γάμο που τόσο πολύ ήθελες.
– Μα εγώ νόμιζα…
– Τι νόμιζες;
Ο Ιγκόρ άνοιξε το στόμα του, αλλά δεν κατάφερε να πει λέξη.
Η Μαρίνα όμως δεν σταμάτησε.
– Και κάτι ακόμη. Εξακολουθώ να χρειάζομαι τη ζωή που έχω συνηθίσει.
– Τι σημαίνει αυτό;
– Σημαίνει ότι δεν πρόκειται να δουλέψω.
Ο Ιγκόρ την κοίταξε με δυσπιστία.
– Τι είπες;
– Σου το είχα πει και πριν από το γάμο. Δεν είμαι φτιαγμένη για δουλειά.
Χαμογέλασε.
– Είμαι φτιαγμένη για αγάπη.
– Μαρίνα, εγώ…
– Δεν θυμάσαι; Ή νόμιζες ότι αστειευόμουν;
Ο Ιγκόρ πετάχτηκε ξαφνικά όρθιος.
Έπιασε το κεφάλι του και άρχισε να πηγαινοέρχεται νευρικά στο δωμάτιο.
– Όχι! Όχι! Φτάνει πια! Θα πάρω διαζύγιο!
Η Μαρίνα σηκώθηκε.
Χαμογελώντας, κούνησε το κεφάλι της.
– Επιτέλους! Για πρώτη φορά στη ζωή σου σκέφτηκες κάτι πραγματικά σωστό.
Ο Ιγκόρ έμεινε ακίνητος.
– Τι;
– Απλώς μην ξεχάσεις να πεις στη μαμάκα σου ότι μετά το διαζύγιο δεν θα μπορεί πλέον να διαχειρίζεται την περιουσία μου.
Έκανε μια μικρή παύση.
– Δηλαδή τα εσώρουχά μου.
– Είσαι εντελώς τρελή!
Ο Ιγκόρ έκλεισε με δύναμη την πόρτα του μπάνιου πίσω του.
Η Μαρίνα έμεινε μόνη.
Ο ρομαντισμός της πρώτης νύχτας του γάμου είχε εξαφανιστεί εντελώς.
Είχε διαλυθεί σαν ένα πλοίο που μόλις είχε φύγει από το λιμάνι και είχε ήδη πέσει πάνω στα βράχια.
Η Μαρίνα άλλαξε ρούχα, ξάπλωσε στο κρεβάτι και μόλις άρχισε να απολαμβάνει την ησυχία, χτύπησε το κουδούνι.
Ήταν αργά το βράδυ.
Στην πόρτα στεκόταν η Ταμάρα Σεργκέγιεβνα, η μητέρα του Ιγκόρ.
Από την έκφρασή της ήταν ολοφάνερο ότι δεν είχε έρθει για ευχάριστη επίσκεψη.
Η Μαρίνα άνοιξε την πόρτα.
– Καλησπέρα, Ταμάρα Σεργκέγιεβνα. Δεν μπορείτε να κοιμηθείτε;
Η γυναίκα μπήκε μέσα χωρίς να πει λέξη.
– Πού είναι ο γιος μου;
– Αυτή τη στιγμή είναι στο μπάνιο.
Η Μαρίνα χαμογέλασε ελαφρά.
– Αλλά υποθέτω πως στο μυαλό του βρίσκεται ήδη στο δικαστήριο για το διαζύγιο.
Η Ταμάρα σταμάτησε.
– Τι διαζύγιο;
– Ο Ιγκόρ θέλει να χωρίσει.
– Τι πράγμα;
– Υποτίθεται επειδή θέλετε να διαχειρίζεστε την περιουσία μου.
Το πρόσωπο της Ταμάρα Σεργκέγιεβνα πήρε μια αυτάρεσκη έκφραση.
– Και ποιο είναι το πρόβλημα; Είναι απολύτως φυσιολογικό. Οι νέοι χρειάζονται τους μεγαλύτερους για να τους καθοδηγούν και να ελέγχουν την κατάσταση μέχρι να ωριμάσουν.
– Καταλαβαίνω.
Η Μαρίνα πήγε προς τη ντουλάπα.
Την άνοιξε.
Έβγαλε μια μεγάλη σακούλα και την έδωσε στην πεθερά της.
– Ορίστε. Αυτή είναι όλη μου η περιουσία.
Η Ταμάρα κοίταξε μέσα.
Εσώρουχα.
Καλλυντικά.
Μερικά ρούχα.
– Τι είναι αυτό;
– Η περιουσία μου.
Η Μαρίνα την κοίταξε με απόλυτα σοβαρό ύφος.
– Μπορείτε να αρχίσετε να τη διαχειρίζεστε.
Το πρόσωπο της Ταμάρα κοκκίνισε.
– Με κοροϊδεύεις;
– Ναι. Ακριβώς.
– Πώς τολμάς;
– Με τον ίδιο τρόπο που τολμάτε εσείς, λίγες ώρες μετά το γάμο μου, να δηλώνετε ότι θα αποφασίζετε για την περιουσία μου.
– Εγώ θέλω μόνο να προστατεύσω τον γιο μου!
– Τότε ήρθατε στο σωστό μέρος.
Η Μαρίνα έριξε μια ματιά προς το μπάνιο.
– Είναι ακριβώς εκεί.
Εκείνη τη στιγμή η πόρτα άνοιξε απότομα.
Ο Ιγκόρ εμφανίστηκε.
Μόλις είδε τη μητέρα του, χλώμιασε.
– Μαμά; Τι κάνεις εδώ;
– Τακτοποιώ τη ζωή σου, γιε μου. Όπως μου ζήτησες.
Ο Ιγκόρ κοίταξε αμήχανα τη Μαρίνα.
– Εγώ…
– Μην ανησυχείς – τον διέκοψε η Μαρίνα. – Έχω ήδη τακτοποιήσει τα πάντα.
Έπειτα έδειξε την πεθερά της.
– Αν θέλεις, μπορείς να της δώσεις και τα εσώρουχά μου να τα πάρει μαζί της.
Ο Ιγκόρ πρώτα κοκκίνισε και μετά χλώμιασε εντελώς.
– Φτάνει, μαμά. Δεν αντέχω άλλο.
– Τι σημαίνει «φτάνει»; Γιατί;
– Είμαι παντρεμένος μόλις λίγες ώρες και ήδη αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι σε πόλεμο!
Η Ταμάρα Σεργκέγιεβνα τον κοίταξε για μια στιγμή άναυδη.
Και τότε τον χαστούκισε.
Ο ήχος του χαστουκιού αντήχησε σε όλο το διαμέρισμα.
– Ανόητε! – ψιθύρισε οργισμένη. – Γιατί δεν σκέφτηκες πριν από το γάμο;
Ο Ιγκόρ έπιασε το μάγουλό του.
– Μαμά…
– Κι εγώ σε βαρέθηκα πια! – του πέταξε η γυναίκα.
Ο Ιγκόρ για άλλη μια φορά κατέφυγε στο μπάνιο.
Η Μαρίνα μετά βίας συγκρατούσε το χαμόγελό της.
– Λοιπόν, Ταμάρα Σεργκέγιεβνα – ρώτησε ήρεμα. – Έχετε άλλες ερωτήσεις;
– Και βέβαια έχω! – ξέσπασε η γυναίκα. – Εσύ τελικά είσαι σύζυγος ή τι είσαι;
Η Μαρίνα βολεύτηκε στον καναπέ.
– Κρίνοντας από τη διάθεση του γιου σας;
Πήρε το τηλεκοντρόλ.
– Όχι για πολύ ακόμη.
Άνοιξε την τηλεόραση.
Από το μπάνιο εξακολουθούσε να ακούγεται το νερό.
Η Ταμάρα Σεργκέγιεβνα τελικά πήρε την τσάντα της και έφυγε χωρίς να πει λέξη.
Η Μαρίνα ακούμπησε αναπαυτικά πίσω.
Ο γάμος της είχε κρατήσει μόλις λίγες ώρες.
Κι όμως, ήδη ήξερε πως αυτός ο άντρας δεν ήταν εκείνος με τον οποίο ήθελε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της.
Χαμογέλασε.
– Δεν πειράζει – ψιθύρισε. – Αύριο θα είναι μια καινούργια μέρα.
Τότε θυμήθηκε τον πατέρα της.
Εκείνος σίγουρα δεν θα άφηνε τον Ιγκόρ, μετά από έναν τόσο ακριβό γάμο, να φύγει απλώς από τη ζωή τους χωρίς να αναλάβει τις ευθύνες του.
Και η Μαρίνα ανυπομονούσε ήδη για την επόμενη μέρα.
Γιατί ο άντρας της μπορεί να ήθελε διαζύγιο…
αλλά ο λογαριασμός του γάμου δεν είχε ακόμη πληρωθεί.
