Ο Σεργκέι Βικτόροβιτς μετά την τρίτη λακκούβα είχε ήδη μετανιώσει που άφησε τον κεντρικό δρόμο.
Το ολοκαίνουργιο μαύρο SUV, που είχε αγοράσει μόλις έναν μήνα πριν, τρανταζόταν τόσο δυνατά σε κάθε λακκούβα, ώστε τα δόντια του άντρα χτυπούσαν μεταξύ τους.
Ο δρόμος ήταν στενός και γεμάτος σκόνη.
Τα κλαδιά από τους θάμνους στις δύο πλευρές έξυναν συνεχώς το αμάξωμα, ενώ πίσω από τους τροχούς σηκωνόταν ένα πυκνό σύννεφο σκόνης.
— Πού στο καλό ήρθα; — μουρμούρισε ο Σεργκέι, σφίγγοντας δυνατά το τιμόνι.
Το GPS είχε χάσει εδώ και ώρα την υπομονή του κι εκείνος άρχιζε να χάνει τη δική του.
— Ποιος άνθρωπος αγοράζει εξοχικό σε ένα τέτοιο μέρος;
Ακόμη και όταν είχε μιλήσει με τον μεσίτη, όλη η ιστορία τού είχε φανεί παράξενη.
Το σπίτι ήταν φτηνό.
Υπερβολικά φτηνό.
Βρισκόταν δίπλα σε ένα ποτάμι, περιτριγυρισμένο από δάσος και λιβάδια, ενώ το ίδιο το κτίσμα ήταν σε εκπληκτικά καλή κατάσταση.
Ο μεσίτης είχε πει ότι ο ιδιοκτήτης χρειαζόταν επειγόντως χρήματα.
— Γιατί τόσο επείγον; — είχε ρωτήσει τότε ο Σεργκέι.
Ο μεσίτης απλώς είχε σηκώσει τους ώμους.
— Μετακομίζει κάπου. Δεν ξέρω ακριβώς πού. Τα έγγραφα είναι εντάξει, τα έχω ελέγξει όλα.
Τότε ο Σεργκέι τον είχε πιστέψει.
Τώρα όμως, καθώς το αυτοκίνητο προχωρούσε αργά στον γεμάτο λακκούβες χωματόδρομο, άρχισε να θεωρεί ολόκληρη την ιδέα μια μεγάλη ανοησία.
Και τότε, ξαφνικά, τα δέντρα σταμάτησαν.
Ο άντρας άφησε ασυναίσθητα το πόδι του από το γκάζι.
Μπροστά του απλωνόταν ένα τεράστιο λιβάδι λουσμένο στο φως του ήλιου του Ιουνίου.
Πίσω από το λιβάδι λαμπύριζε ασημένιο το ποτάμι.
Δεν ήταν φαρδύ, όμως στις όχθες του υπήρχε μια ρηχή, αμμώδης περιοχή, και το νερό έλαμπε νωχελικά κάτω από τις ακτίνες του ήλιου.
Κοντά στο ποτάμι, ανάμεσα σε παλιές σημύδες, στεκόταν ένα παλιό ξύλινο σπίτι.
Το ξύλο είχε σκουρύνει από τα χρόνια, όμως φαινόταν αμέσως πως κάποιος φρόντιζε προσεκτικά αυτό το μέρος.
Η βεράντα φαινόταν να είχε επισκευαστεί πρόσφατα.
Τα κουφώματα των παραθύρων ήταν φρεσκοβαμμένα.
Ο φράχτης ήταν ίσιος.
Και γύρω από το σπίτι υπήρχε μια τάξη που έκανε τον Σεργκέι να καταλάβει αμέσως πως κάποιος αγαπούσε αυτό το μέρος.
— Εντάξει… — αναστέναξε.
Στην άκρη των χειλιών του εμφανίστηκε ένα αχνό χαμόγελο.
— Γι’ αυτό ίσως άξιζε να υποφέρω όλη αυτή τη διαδρομή.
Σταμάτησε το αυτοκίνητο δίπλα στην πύλη, βγήκε και κοίταξε γύρω του.
Επικρατούσε ησυχία.
Σχεδόν απόλυτη ησυχία.
Ακουγόταν μόνο το απαλό μουρμουρητό του ποταμού και, κάπου μακριά, το βέλασμα μιας αγελάδας.
Ο Σεργκέι κατευθύνθηκε προς το σπίτι.
— Ε! Είναι κανείς εδώ;
Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα άνοιξε η πόρτα.
Ένας άντρας βγήκε στη βεράντα.
Ήταν κοντός και λίγο σκυφτός.
Τα μαλλιά του είχαν αραιώσει πολύ στην κορυφή και στους κροτάφους είχε αρχίσει να φαίνεται έντονα η φαλάκρα.
Φορούσε ένα παλιό καρό πουκάμισο και ξεθωριασμένο τζιν.
Το πρόσωπό του ήταν ηλιοκαμένο και γύρω από τα μάτια του υπήρχαν βαθιές ρυτίδες.
Ο Σεργκέι ήταν έτοιμος να του απλώσει το χέρι, όταν ξαφνικά σταμάτησε.
Εξαιτίας των ματιών.
Εκείνα τα μάτια…
Τα γνώριζε.
Απλώς δεν μπορούσε αμέσως να θυμηθεί από πού.
— Καλημέρα — είπε ο άντρας. — Εσείς είστε ο Σεργκέι;
Η φωνή του ήταν χαμηλή και λίγο βραχνή.
— Ο μεσίτης με πήρε τηλέφωνο. Μου είπε ότι θα ερχόσασταν να δείτε το σπίτι.
Ο Σεργκέι δεν απάντησε αμέσως.
Καθώς μιλούσε, ο άντρας έγερνε ελαφρά το κεφάλι προς τη μία πλευρά.
Τα δάχτυλά του έπαιζαν νευρικά με την άκρη του μανικιού του.
Και τότε κάτι μέσα στον Σεργκέι ανακινήθηκε.
— Πώς σε λένε;
— Νικολάι.
Ο άντρας χαμογέλασε.
— Αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν Κόλια.
Κόλια.
Ο Σεργκέι σχεδόν άκουσε τη δική του παιδική φωνή.
Κόλια.
Το πίσω θρανίο;
Όχι.
Το πρώτο.
Δίπλα στο παράθυρο.
Από την πέμπτη μέχρι την όγδοη τάξη πήγαιναν στην ίδια τάξη.
Τότε δεν τον έλεγαν ακόμη Σεργκέι Βικτόροβιτς.
Ήταν απλώς ο Σεριόζα.
Ο Σεριόζα Καπουστίν ήταν ο αρχηγός της τάξης.
Σίγουρος για τον εαυτό του, θορυβώδης, δυνατός.
Ο πατέρας του ήταν διευθυντής της περιφερειακής εταιρείας οδοποιίας, γι’ αυτό ο Σεριόζα φορούσε πάντα καλύτερα ρούχα από τα υπόλοιπα παιδιά.
Πάντα είχε χρήματα.
Πάντα είχε κάτι να διηγηθεί.
Και πάντα έβρισκε κάποιον για να τον κάνει περίγελο.
Ο Κόλια όμως ήταν εντελώς διαφορετικός.
Αδύνατος.
Χλωμός.
Ήσυχος.
Φορούσε γυαλιά με μεταλλικό σκελετό, το ένα μπράτσο των οποίων κρατιόταν με μπλε μονωτική ταινία.
Η μητέρα του εργαζόταν ως καθαρίστρια στο ίδιο σχολείο.
Τον πατέρα του κανείς δεν τον είχε δει ποτέ.
Τα ρούχα του αγοριού ήταν συνήθως μεταχειρισμένα, από άλλους.
Και τραύλιζε.
Όχι πάντα.
Μόνο όταν αγχωνόταν.
Όμως ο Σεριόζα κατάλαβε γρήγορα πως αν ντρόπιαζε τον Κόλια, όλη η τάξη θα γελούσε.
Στην αρχή απλώς τον μιμούνταν.
Επαιρνε επίτηδες υπερβολικά τον τρόπο με τον οποίο τραύλιζε το αγόρι.
Οι υπόλοιποι γελούσαν.
Και ο Σεριόζα το απολάμβανε.
Ύστερα, μια μέρα, έκρυψε τα γυαλιά του Κόλια.
Το αγόρι πέρασε αρκετά λεπτά ψάχνοντας ψηλαφητά στο πάτωμα, μισοκλείνοντας τα μάτια του για να μπορέσει να τα βρει.
Οι άλλοι γύρω του γελούσαν δυνατά.
Και τότε ο Σεριόζα του έβγαλε ένα παρατσούκλι.
«Ο Μονάκριβος».
Το όνομα κόλλησε πάνω του μέσα σε λίγες στιγμές.
Και από τότε σχεδόν κανείς δεν τον φώναζε πια Κόλια.
Μια φορά ο Σεριόζα πήγε ακόμη πιο μακριά.
Έκρυψε τις μπάλες του γυμναστηρίου και μετά είπε στον καθηγητή γυμναστικής ότι τις είχε κρύψει ο Κόλια.
Ο καθηγητής δεν ρώτησε τίποτα.
Φώναξε στο αγόρι.
Ο Κόλια προσπάθησε να εξηγήσει πως δεν το είχε κάνει.
Όσο περισσότερο προσπαθούσε να μιλήσει, τόσο πιο έντονα τραύλιζε.
Η αίθουσα γέμισε γέλια.
Και φυσικά ο Σεριόζα γελούσε πιο δυνατά απ’ όλους.
Τώρα, τριάντα χρόνια αργότερα, ο Σεργκέι Βικτόροβιτς θυμήθηκε ξαφνικά τα πάντα.
Κάθε περιστατικό.
Κάθε γέλιο.
Κάθε φορά που είχε δει εκείνη την ανήμπορη ντροπή στο πρόσωπο του Κόλια.
Και θυμήθηκε επίσης πως ούτε μία φορά δεν είχε σταματήσει.
Ποτέ δεν είχε πει:
«Φτάνει».
— Σεριόζα Καπουστίν — είπε τελικά ο Νικολάι.
Ο Σεργκέι πάγωσε.
— Με θυμάσαι;
Ο Κόλια έγνεψε αργά.
— Φυσικά.
Η φωνή του ήταν ήρεμη.
Υπερβολικά ήρεμη.
— Δεν σε ξέχασα ούτε μετά από τριάντα χρόνια.
Ο Σεργκέι χαμήλωσε το κεφάλι.
Την πρώτη στιγμή πίστεψε πως θα έβλεπε θυμό.
Μίσος.
Περιφρόνηση.
Όμως δεν είδε τίποτα από αυτά.
Μόνο έναν κουρασμένο, ήρεμο άνθρωπο.
— Έλα μέσα — είπε ο Κόλια. — Θα σου δείξω το σπίτι.
Μέσα όλα ήταν καθαρά και τακτοποιημένα.
Στους τοίχους κρέμονταν παλιές οικογενειακές φωτογραφίες.
Στα περβάζια άνθιζαν γεράνια.
Στη γωνία ήταν προσεκτικά στοιβαγμένα ξύλα για τη σόμπα.
Το σπίτι δεν ήταν πολυτελές.
Ήταν όμως ζεστό.
Πραγματικά ζεστό.
— Εσύ το έχτισες; — ρώτησε ο Σεργκέι.
— Όχι. Το έχτισε ο παππούς μου.
Ο Κόλια χαμογέλασε.
— Εγώ απλώς το συντηρούσα.
Ο Σεργκέι κοίταξε γύρω του.
— Και γιατί το πουλάς;
Ο Κόλια έμεινε σιωπηλός για αρκετή ώρα.
— Για χάρη του γιου μου.
— Τι συνέβη;
— Πηγαίνει στο πανεπιστήμιο.
— Πού;
— Στην πρωτεύουσα. Θέλει να σπουδάσει πληροφορική.
Στα μάτια του Κόλια εμφανίστηκε περηφάνια.
— Είναι πολύ έξυπνο παιδί. Τον δέχτηκαν. Απλώς πρέπει να πληρώσουμε.
Ο Σεργκέι τον κοίταξε.
— Και γι’ αυτό πουλάς αυτό το σπίτι;
Ο Κόλια έγνεψε.
— Ναι.
Ο Σεργκέι ένιωσε τον λαιμό του να σφίγγεται.
— Και με τι ασχολείσαι;
— Εργάζομαι στην τοπική αυτοδιοίκηση.
— Πόσα χρόνια;
— Δεκαπέντε.
— Σε γραφείο;
— Ναι.
Ο Κόλια χαμογέλασε.
— Είμαι υπάλληλος.
Ξαφνικά ο Σεργκέι δεν έβλεπε μπροστά του το αγόρι που κάποτε ήταν τόσο εύκολο να ντροπιάσει.
Έβλεπε έναν άντρα.
Έναν άντρα που επί τριάντα χρόνια είχε χτίσει τη δική του ζωή.
Οικογένεια.
Σπίτι.
Γαλήνη.
Και παρ’ όλα αυτά, με κάποιον τρόπο, είχε καταφέρει να μη μισεί τον άνθρωπο που τον είχε πληγώσει όταν ήταν παιδί.
— Κόλια… — είπε χαμηλά ο Σεργκέι. — Εγώ τότε…
— Μη.
Ο Κόλια σήκωσε το χέρι του.
— Μη μιλάς γι’ αυτό.
— Όμως πρέπει.
— Έχει περάσει πολύς καιρός.
— Δεν το ξέχασες.
Ο Κόλια τον κοίταξε.
— Όχι.
Έπεσε σιωπή.
— Θα έλεγα ψέματα αν έλεγα πως το ξέχασα — συνέχισε ο Κόλια. — Αλλά σε έχω συγχωρήσει.
Ο Σεργκέι συνοφρυώθηκε.
— Πότε;
Ο Κόλια το σκέφτηκε.
— Ίσως πριν από δέκα χρόνια.
— Γιατί;
— Όταν γεννήθηκε ο γιος μου.
Ο άντρας κοίταξε προς το ποτάμι.
— Τότε σκέφτηκα πως κάποια μέρα μπορεί κι εκείνος να γίνει θύμα. Ή ακόμη και να πληγώσει κάποιον. Και τότε κατάλαβα κάτι.
Ο Σεργκέι παρέμενε σιωπηλός.
— Δεν έχει σημασία μόνο τι μας έκαναν όταν ήμασταν παιδιά — είπε ο Κόλια. — Σημασία έχει τι κάνουμε εμείς με όλα αυτά αργότερα.
Ο Σεργκέι κατάπιε δύσκολα.
— Και εσύ τι έκανες;
Ο Κόλια χαμογέλασε.
— Δεν ήθελα να γίνω άνθρωπος σαν κι εσένα τότε.
Η φράση δεν ήταν κατηγορία.
Κι όμως πονούσε περισσότερο από οποιαδήποτε κατηγορία.
Ήταν αργά το απόγευμα όταν ο Σεργκέι έφυγε.
Μπήκε στο SUV.
Έβαλε μπροστά τη μηχανή.
Ύστερα, λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, την έσβησε.
Βγήκε από το αυτοκίνητο.
Γύρισε πίσω προς την πύλη.
— Κόλια!
Ο Νικολάι γύρισε.
— Ναι;
Ο Σεργκέι τον κοίταξε για λίγες στιγμές.
— Δεν θα αγοράσω το σπίτι.
Ο Κόλια τον κοίταξε με απορία.
— Γιατί;
— Γιατί δεν μπορώ να το κάνω.
— Αλλά χρειάζομαι τα χρήματα.
— Το ξέρω.
Ο Σεργκέι πήρε μια βαθιά ανάσα.
— Θα στα δώσω εγώ.
Ο Κόλια τον κοίταξε σαν να μην είχε ακούσει σωστά.
— Τι;
— Θα σου τα δανείσω. Χωρίς τόκο. Όσα χρειάζεσαι.
— Σεριόζα…
— Ο γιος σου πρέπει να σπουδάσει. Και εσύ πρέπει να κρατήσεις το σπίτι.
— Δεν μπορώ να το δεχτώ.
— Γιατί;
— Γιατί δεν μου χρωστάς τίποτα.
Ο Σεργκέι χαμογέλασε, όμως τα μάτια του γυάλισαν από δάκρυα.
— Κι όμως.
Κούνησε το κεφάλι.
— Σου χρωστάω εδώ και τριάντα χρόνια.
Ο Κόλια έμεινε σιωπηλός για αρκετή ώρα.
— Εγώ σε έχω ήδη συγχωρήσει.
— Το ξέρω.
Ο Σεργκέι χαμήλωσε το κεφάλι.
— Απλώς εγώ δεν έχω συγχωρήσει ακόμη τον εαυτό μου.
Για πολλή ώρα κανείς από τους δύο δεν μίλησε.
Ένα δροσερό αεράκι ήρθε από την πλευρά του ποταμού.
Τα φύλλα των σημύδων θρόιζαν απαλά.
Τελικά ο Κόλια είπε μόνο:
— Τότε έλα ξανά κάποια άλλη φορά.
Ο Σεργκέι σήκωσε το βλέμμα.
— Για επίσκεψη;
— Για επίσκεψη.
— Θα έρθω.
— Θα σου έχω κρατήσει και μανιτάρια.
Ο Σεργκέι γέλασε.
— Τότε σίγουρα θα έρθω.
Τρεις μήνες αργότερα δεν υπήρχε πλέον καμία αμφιβολία ότι οι δυο τους είχαν κρατήσει επαφή.
Ο Σεργκέι ξαναήρθε.
Ύστερα ξανά.
Και ξανά.
Μερικές φορές έφερνε τρόφιμα.
Στην αρχή ο Κόλια διαμαρτυρόταν.
Η γυναίκα του, η Νατάσα, όμως πάντα τον σταματούσε.
— Άσ’ τον, Κόλια. Με καλή καρδιά τα φέρνει.
Ο Σεργκέι έφερνε στον γιο βιβλία προγραμματισμού.
Στη μητέρα του Κόλια έφερνε φάρμακα.
Όμως κάποια στιγμή κατάλαβε κάτι.
Αυτές οι επισκέψεις δεν ήταν απαραίτητες μόνο για τον Κόλια.
Ίσως τις χρειαζόταν ακόμη περισσότερο ο ίδιος.
Γιατί κάθε φορά που ερχόταν εδώ, η ψυχή του γινόταν λίγο πιο ανάλαφρη.
Μια φορά πήρε μαζί του και τη γυναίκα του.
Κάθισαν δίπλα στο ποτάμι και ήπιαν τσάι από ένα θερμός.
Η γυναίκα του τον παρατηρούσε για αρκετή ώρα και ύστερα μίλησε.
— Ξέρεις, Σεριόζα… έχεις αλλάξει.
— Σε τι;
— Έχεις γίνει πιο ήρεμος.
Χαμογέλασε.
— Παλιά πάντα έτρεχες κάπου. Ήσουν συνέχεια νευρικός. Διαφωνούσες με τους πάντες για τα πάντα.
Ο Σεργκέι κοίταξε το ποτάμι.
— Ο Κόλια με θεράπευσε.
— Ο Κόλια;
— Ναι.
— Πώς;
Ο Σεργκέι δεν απάντησε για λίγο.
Ύστερα είπε χαμηλά:
— Με το ότι με συγχώρησε.
Στα τέλη Αυγούστου ο Σεργκέι ήρθε ξανά μόνος.
Κάθισαν στο ίδιο παγκάκι.
Ο ήλιος κατέβαινε αργά πίσω από το ποτάμι.
Το νερό είχε γίνει σκοτεινό και λείο.
Για αρκετή ώρα κανείς δεν μίλησε.
Ύστερα ο Σεργκέι είπε:
— Ξέρεις τι μετανιώνω περισσότερο;
— Τι;
— Που δεν μιλήσαμε για τριάντα χρόνια.
Ο Κόλια χαμογέλασε αχνά.
— Δεν χάσαμε τίποτα.
— Τι εννοείς;
— Τότε δεν είχε έρθει ακόμη η ώρα.
Ο Σεργκέι τον κοίταξε.
— Και τώρα ήρθε;
— Τώρα ναι.
Έμειναν ξανά για λίγο σιωπηλοί.
Ύστερα ο Σεργκέι ξαφνικά γέλασε.
— Θυμάσαι τον καθηγητή γυμναστικής; Τον Ιβάνιτς;
Ο Κόλια χαμογέλασε.
— Πώς να μην τον θυμάμαι; Εξαιτίας του θυμάμαι ακόμη εκείνες τις μπάλες.
Το χαμόγελο έσβησε από το πρόσωπο του Σεργκέι.
— Εγώ τις είχα κρύψει.
Ο Κόλια τον κοίταξε.
— Το ξέρω.
Ο Σεργκέι πάγωσε.
— Τι;
— Ήξερα ότι ήσουν εσύ.
— Τότε γιατί δεν το είπες;
Ο Κόλια ανασήκωσε τους ώμους.
— Για ποιο λόγο; Κανείς έτσι κι αλλιώς δεν θα με πίστευε.
Ο Σεργκέι χαμήλωσε το κεφάλι.
Έκρυψε το πρόσωπό του μέσα στις παλάμες του.
Έμεινε έτσι σχεδόν ένα λεπτό.
Ύστερα σήκωσε αργά το κεφάλι.
Τα μάτια του ήταν κατακόκκινα.
— Συγχώρεσέ με, Κόλια.
— Σε έχω ήδη συγχωρήσει.
— Όχι.
Ο Σεργκέι κούνησε το κεφάλι.
— Πες το.
Ο Κόλια τον κοίταξε για αρκετή ώρα.
Ύστερα είπε ήρεμα:
— Σε συγχωρώ.
Ο Σεργκέι έκλεισε τα μάτια.
Σαν να έπεσε από πάνω του μονομιάς ένα βάρος τριάντα ετών.
Την επόμενη στιγμή αγκαλιάστηκαν.
Δύο άντρες σχεδόν πενήντα ετών.
Λίγο αδέξια.
Λίγο αμήχανα.
Αλλά ειλικρινά.
Και το ποτάμι συνέχιζε να κυλά.
Πάνω από το σπίτι, οι σημύδες που είχε φυτέψει ο παππούς θρόιζαν απαλά με τα φύλλα τους.
Και, με κάποιον τρόπο, όλα μπήκαν στη θέση τους.
Ο Αλιόσα τελικά πήρε υποτροφία στο πανεπιστήμιο.
Δεν χρειάστηκε να πληρώσει για τις σπουδές του.
Ούτε χρειάστηκε να επιστρέψει τα χρήματα που του είχε δανείσει ο Σεργκέι.
Ο Σεργκέι όμως επέμενε να τα κρατήσει ο Κόλια.
— Κράτησέ τα — του είπε. — Αν χρειαστείς κάτι, να μη χρειαστεί να ζητήσεις από κανέναν.
Από τότε μιλούν τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα.
Μερικές φορές ο Κόλια πηγαίνει στην πρωτεύουσα για να δει τον γιο του και πάντα επισκέπτεται και τον Σεργκέι.
Κάθονται στην κουζίνα.
Πίνουν τσάι.
Μιλούν.
Για το παρελθόν μιλούν πλέον σπάνια.
Πολύ περισσότερο μιλούν για το παρόν.
Για τα παιδιά.
Για τη δουλειά.
Για τη ζωή.
Για το μέλλον.
Και κάθε φορά που ο Κόλια φεύγει, ο Σεργκέι σκέφτεται το ίδιο πράγμα.
Η ζωή σπάνια δίνει δεύτερες ευκαιρίες.
Ακόμη πιο σπάνια δίνει σε κάποιον τη δυνατότητα να διορθώσει ό,τι κατέστρεψε όταν ήταν παιδί.
Εκείνος παραλίγο να χάσει αυτή την ευκαιρία.
Παραλίγο να αγοράσει το σπίτι.
Θα το πλήρωνε.
Θα επέστρεφε στο σπίτι του.
Και ίσως να μην ξανασυναντιόντουσαν ποτέ.
Όμως κάτι τον σταμάτησε.
Ίσως το ποτάμι.
Ίσως οι παλιές σημύδες.
Ίσως η φωνή του Κόλια.
Ή ίσως απλώς είχε έρθει η ώρα.
Η ώρα που δεν μπορούσε πλέον να προσποιείται πως το παρελθόν δεν είχε σημασία.
Ο Σεργκέι τελικά κατάλαβε:
Οι ενοχές δεν αγοράζονται με χρήματα.
Και ένα παλιό χρέος δεν μπορεί απλώς να ξεπληρωθεί.
Μερικές φορές η πραγματική αποπληρωμή δεν είναι τα χρήματα.
Είναι να βρούμε επιτέλους το θάρρος να πούμε:
«Ναι, εγώ το έκανα».
«Ναι, έκανα λάθος».
«Ναι, σου προκάλεσα πόνο».
«Και τώρα θέλω να διορθώσω ό,τι μπορώ».
Στη ζωή του Σεργκέι Βικτόροβιτς ίσως ήταν η πρώτη φορά που δεν είχε σημασία πόσα χρήματα έβγαζε, τι αυτοκίνητο οδηγούσε ή τι είχε καταφέρει.
Σημασία είχε τι άνθρωπος είχε γίνει.
Και τότε κατάλαβε:
Το να παραδεχτείς ότι έκανες λάθος δεν είναι αδυναμία.
Μερικές φορές χρειάζεται περισσότερο θάρρος από οτιδήποτε άλλο.
Ίσως περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται για οτιδήποτε άλλο στη ζωή.
