Το κορίτσι στεκόταν ακίνητο μπροστά στο παράθυρο, ενώ το απογευματινό φως στην αυλή βυθιζόταν σε μια σχεδόν μαύρη σκιά. Ο πρώιμος βραδινός αέρας κούνησε την κουρτίνα, αφήνοντας έναν ψίθυρο σαν να έτρεμε ολόκληρος ο κόσμος από αβεβαιότητα.
Η ατμόσφαιρα του σπιτιού ήταν βαριά∙ πυκνή, γεμάτη ανείπωτους φόβους. Η σιωπή διακόπηκε από το τρίξιμο της πόρτας — ο πατέρας της μπήκε, με το πρόσωπο χλωμό, σχεδόν σταχτί.
Το κορίτσι κατάλαβε αμέσως: κάτι τρομερό είχε συμβεί. Κάτι χωρίς εύκολη λύση.
— Κόρη μου… — είπε με τρεμάμενη φωνή. — Πρέπει να μιλήσουμε.
Εκείνη στράφηκε αργά προς το μέρος του. Ο πατέρας της αναζήτησε μια καρέκλα και κάθισε πάνω της σαν να είχε ξεχάσει πώς μαζεύει κανείς δύναμη.
— Μπαμπά; Τι συνέβη; — ρώτησε προσεκτικά.
Τα χείλη του ανατρίχιασαν πριν σχηματιστούν λέξεις.
— Αν… αν δεν πληρώσουμε, αύριο το πρωί μας διώχνουν. Θα πάρουν το σπίτι, τη γη… τα πάντα.
Η καρδιά της σταμάτησε για μια στιγμή. Περίμενε, μήπως προσθέσει ότι ήταν ένα λάθος, μια误ση, μια μικρή οικονομική καθυστέρηση. Όμως καμία ανακούφιση δεν ήρθε.
— Δηλαδή… έχουμε μείνει χωρίς τίποτα; — ψιθύρισε.
— Ξόδεψα κάθε δεκάρα για τη θεραπεία της μητέρας σου. Τα πάντα. Δεν απέμεινε τίποτα.
Το βλέμμα του ήταν γεμάτο ντροπή και πόνο. Το κορίτσι συγκλονίστηκε∙ ο άντρας που όλη της τη ζωή ήταν δυνατός, ο προστάτης της οικογένειας, καθόταν τώρα συντριμμένος μπροστά της.
— Το καταλαβαίνω — είπε ήρεμα και πλησίασε. — Έκανες ό,τι ήταν δυνατό.
— Μη με παρηγορείς — αποκρίθηκε με θλιμμένη φωνή. — Το χρέος είναι τεράστιο. Μόνο μία λύση απέμεινε… αλλά φοβάμαι πως σου ζητάω κάτι αβάσταχτο.
Το στομάχι της σφίχτηκε. Ήξερε όμως ότι όταν μιλούσε έτσι, το ζήτημα ήταν σοβαρό.
— Μπαμπά — είπε αργά, σταθερά. — Πες το. Θέλω… να βοηθήσω.
Ο πατέρας σιώπησε βασανιστικά για λίγα δευτερόλεπτα και έπειτα είπε:
— Το αφεντικό μου… προσφέρθηκε να πληρώσει τα πάντα. Όλα τα χρέη, κάθε οφειλή, ακόμα και τα μελλοντικά έξοδα για τη θεραπεία της μητέρας σου.
— Και σε αντάλλαγμα; — ρώτησε με κομμένη φωνή.
Εκείνος έκλεισε τα μάτια και ψιθύρισε:
— Θέλει… να σε παντρευτεί.
Το κορίτσι ένιωσε τους τοίχους του δωματίου να πλησιάζουν, σαν ο αέρας να χανόταν.
— Ο… παράξενος εκείνος ηλικιωμένος; — είπε δύσπιστα. — Αυτός με τη μάσκα; Που κρύβεται πάντα κάτω από το καπέλο του;
— Ναι — αναστέναξε ο πατέρας. — Εκείνος.
Η σιωπή έγινε κοφτερή σαν λεπίδα. Τα δάχτυλα του κοριτσιού σφίχτηκαν καθώς προσπαθούσε να το χωνέψει. Αλλά όταν σκέφτηκε τη μητέρα της — το χλωμό πρόσωπο, την αδύναμη αναπνοή, το εύθραυστο κορμί — κάτι άλλαξε μέσα της.
Ο φόβος υποχώρησε. Τη θέση του πήρε το καθήκον.
— Αν αυτό είναι το τίμημα… το δέχομαι — είπε σιγανά. — Η οικογένεια μετρά περισσότερο απ’ όλα.
Ο πατέρας της ξέσπασε σε δάκρυα. Η καρδιά της κοπέλας σφίχτηκε — όχι για τον εαυτό της, αλλά γιατί το πρόσωπό του έμοιαζε με εκείνο ενός γκρεμισμένου ανθρώπου.
Οι επόμενες μέρες πέρασαν σαν να βιαζόταν η μοίρα. Ντύθηκε με ένα απλό φόρεμα και οδηγήθηκε σε ένα μικρό, άδειο δημαρχείο.
Δεν υπήρχαν λουλούδια, ούτε μουσική, ούτε καλεσμένοι. Μόνο τρεις υπογραφές, μια ψυχρή χειραψία — και τελείωσε. Τώρα ήταν σύζυγος ενός άντρα με μάσκα.
Κατά την τελετή η φωνή του άντρα ήταν χαμηλή, σχεδόν τρεμάμενη. Δεν μπόρεσε να δει σχεδόν τίποτα από αυτόν: η μάσκα κάλυπτε όλο το πρόσωπο και το φαρδύ γείσο του καπέλου έκρυβε τα μάτια του στη σκιά.
Έμοιαζε σαν να ορκιζόταν ενώπιον μιας σκιάς.
Μετά τον γάμο την πήραν αμέσως. Ένα μαύρο αυτοκίνητο, με σκουρόχρωμα τζάμια, διέσχιζε αθόρυβα τον δρόμο, όλο και πιο μακριά από ό,τι γνώριζε.
Το κορίτσι κοιτούσε τα δέντρα που περνούσαν και ένιωθε όλο και πιο έντονα ότι η ζωή της είχε αλλάξει οριστικά.
Όταν το αυτοκίνητο σταμάτησε, ένα τεράστιο αρχοντικό υψωνόταν μπροστά της, με μαύρο μάρμαρο και χρυσές κορνίζες στα παράθυρα. Δύο φρουροί στέκονταν στην είσοδο, ακίνητοι σαν άγαλμα.
Το προσωπικό την οδήγησε μέσα από διαδρόμους ψυχρούς, όπου κάθε της βήμα αντηχούσε. Στους τοίχους κρέμονταν παλιά πορτρέτα — άνθρωποι που πιθανόν είχαν πεθάνει πολλά χρόνια πριν.
Ένιωσε σαν να μετακόμιζε σε μουσείο, όχι σε σπίτι.
Εκείνη τη νύχτα σχεδόν δεν κοιμήθηκε. Αναστροβιλιζόταν, κοιτώντας το σκοτεινό ταβάνι. Ποιος ήταν ο άντρας πίσω από τη μάσκα; Γιατί επέμεινε τόσο; Και το πιο τρομακτικό: τι θα ζητούσε από εκείνη την πρώτη νύχτα;
Η επόμενη βραδιά έφτασε γρήγορα.
Ένα απαλό χτύπημα ακούστηκε στην πόρτα. Το κορίτσι τινάχτηκε, αλλά ήξερε ποιος ήταν. Ο σύζυγός της.
— Μπορώ να μπω; — ρώτησε με βαθιά, συγκρατημένη φωνή.
Έκλεισε τα μάτια, πήρε μια βαθιά ανάσα και έγνεψε.
Στο δωμάτιο επικρατούσε ημίφως. Τα κεριά έριχναν ζεστή λάμψη στους τοίχους και ο αέρας μύριζε κρασί και μπαχαρικά. Όμως η νευρικότητά της δυνάμωνε.
Η στιγμή ήταν υπερβολικά προσωπική. Πολύ στενή. Κι εκείνη τελείως ανέτοιμη.
Ο άντρας πλησίασε αργά. Οι κινήσεις του προσεκτικές, σαν να φοβόταν πως θα την πλήγωνε μόνο με την παρουσία του.
— Δεν χρειάζεται να φοβάσαι — είπε απαλά.
Εκείνη έστρεψε αλλού το βλέμμα. Το άγνωστο πάντα τρομάζει, ακόμα κι όταν δεν έχει κακή πρόθεση.
Έβγαλε το καπέλο του. Τα σκοτεινά μαλλιά έπεσαν ακανόνιστα στο μέτωπό του. Η μάσκα όμως παρέμενε — το σκληρό, σκοτεινό κάλυμμα που έκρυβε το πρόσωπό του χρόνια.
— Τη μάσκα… — είπε χαμηλόφωνα. — Απόψε θέλω… να την αφαιρέσω μπροστά σου.
Το κορίτσι πάγωσε. Τα χέρια της υγράθηκαν, το στήθος της σφίχτηκε.
— Αν τρομάξεις, πες το — πρόσθεσε. — Μα δεν θέλω… να μείνω ξένος για σένα.
Άγγιξε το άκρο της μάσκας.
Η πόρπη ακούστηκε ελαφρά, κι εκείνη έκανε ένα βήμα πίσω. Εκείνος την σήκωσε προσεκτικά, σαν να κρατούσε κάτι εύθραυστο.
Όταν το πρόσωπό του αποκαλύφθηκε, η κραυγή της ακούστηκε έντονη, οξεία, αθέλητη.
Δεν είδε το πρόσωπο ενός γέροντα.
Αλλά ενός νέου άντρα.
Ένας άντρας του οποίου το πρόσωπο ήταν χαραγμένο από βαθιές ουλές. Μακριές, στριφογυριστές γραμμές κάλυπταν τη μύτη, τα μάγουλα, τον λαιμό, ακόμη και τους κροτάφους — σαν φωτιά, σπασμένα γυαλιά ή σκληρά χέρια του παρελθόντος να είχαν σχίσει το δέρμα του.
Εκείνος χαμήλωσε το κεφάλι. Η φωνή του ήταν σαν ψίθυρος:
— Ήταν ένα ατύχημα… χρόνια πριν. Το ότι έζησα ήταν θαύμα. Μα το σώμα μου… κράτησε τα σημάδια. Πολλοί με απέρριψαν. Άλλοι γέλασαν. Στο τέλος έκρυψα τον εαυτό μου από όλους.
Το κορίτσι έτρεμε ακόμη. Αλλά τώρα όχι από τρόμο — από το παράξενο μείγμα λύπης και αποκάλυψης.
— Δεν ήθελα να σε φοβίσω — είπε εκείνος. — Απλώς πίστευα πως ίσως… θα άντεχες την αλήθεια.
— Και ήθελα να βοηθήσω την οικογένειά σου, γιατί όταν σε είδα για πρώτη φορά, ένιωσα… έπειτα από πολλά χρόνια… πως ίσως υπήρχε ακόμη χώρος για μένα στον κόσμο.
Ο λαιμός της σφίχτηκε. Δεν υπήρχε θυμός στη φωνή του. Καμία απαίτηση. Μόνο μοναξιά και μια ελπίδα που μόλις είχε συντριβεί από την κραυγή της.
Η κοπέλα έκανε ένα δειλό βήμα μπροστά.
— Δεν… δεν με τρομάζεις — είπε σιγανά. — Απλώς… πίστευα ότι ήσουν ηλικιωμένος. Και τώρα… όλα είναι διαφορετικά.
Εκείνος γύρισε το βλέμμα του στο πλάι.
— Αν θέλεις, θα κοιμηθούμε σε ξεχωριστά δωμάτια. Αν θέλεις… θα φύγω από εδώ. Αν θέλεις, ο γάμος μας θα μείνει μόνο στα χαρτιά. Δεν ζητώ τίποτα.
Η καρδιά της πόνεσε. — Δεν είπα… ότι δεν θέλω να σε γνωρίσω — απάντησε απαλά. — Θέλω μόνο χρόνο.
Ένα αχνό, διστακτικό χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπό του — τόσο εύθραυστο που έμοιαζε έτοιμο να σπάσει.
Και τότε το κορίτσι κατάλαβε:
Δεν στεκόταν μπροστά της κάποιο τέρας.
Αλλά ένας άντρας σημαδεμένος από τη μοίρα — που παρ’ όλα αυτά ρίσκαρε τα πάντα για μια πιθανότητα αγάπης.
