Το πρώτο πράγμα που εξαφανίστηκε από το δωμάτιο των επισκεπτών ήταν η ραπτομηχανή.
Το πρωί βρισκόταν ακόμη δίπλα στο παράθυρο, ακριβώς στο σημείο όπου η Ναντέζντα την κρατούσε εδώ και χρόνια.
Τη χρησιμοποιούσε σπάνια.
Την τελευταία φορά την είχε βγάλει την άνοιξη, όταν είχε κοντύνει τις κουρτίνες.
Το βράδυ όμως δεν ήταν πια στη θέση της.
Η Ναντέζντα τη βρήκε στην αποθήκη, κρυμμένη μέσα σε ένα τεράστιο χαρτόκουτο.
– Εγώ την έβαλα εκεί – είπε αδιάφορα ο Σεργκέι. – Έτσι κι αλλιώς μόνο χώρο πιάνει.
Έβαλε την κούπα του στον νεροχύτη και μετά άνοιξε το ψυγείο, σαν να συζητούσαν για το πού θα αποθηκεύσουν μια παλιά εφημερίδα.
Η Ναντέζντα κοίταξε τον άντρα της.
Τότε δεν είχε ακόμη καταλάβει ότι η ραπτομηχανή ήταν μόνο το πρώτο πράγμα που ο Σεργκέι είχε μετακινήσει αυθαίρετα.
Γιατί το δωμάτιο των επισκεπτών το είχε ήδη προορίσει για κάποιον άλλον.
Κι όμως, το σπίτι ανήκε στη Ναντέζντα.
Δεν το είχαν αγοράσει μαζί.
Η Ναντέζντα το είχε αγοράσει τέσσερα χρόνια πριν από τον γάμο τους.
Ήταν ένα μικρό, ισόγειο σπίτι, με δύο υπνοδωμάτια και ένα τρίτο δωμάτιο, που όλοι αποκαλούσαν απλώς δωμάτιο των επισκεπτών.
Στους τίτλους ιδιοκτησίας αναγραφόταν μόνο το όνομα της Ναντέζντα.
Και είχε εξοφλήσει πλήρως το δάνειο πριν καν γνωρίσει τον Σεργκέι.
Μετά τον γάμο, ο Σεργκέι μετακόμισε μαζί της.
Μοιράζονταν τα έξοδα, διάλεγαν μαζί τα έπιπλα και το περασμένο καλοκαίρι ο Σεργκέι είχε κατασκευάσει μόνος του το στέγαστρο πάνω από την εξώπορτα.
Η Ναντέζντα δεν του υπενθύμιζε ποτέ κάθε βράδυ ότι «αυτό είναι το σπίτι μου».
Δεν υπήρχε λόγος.
Ο Σεργκέι μπορούσε να αισθάνεται εξίσου σαν στο σπίτι του.
Στην αυλόπορτα και στην εξώπορτα υπήρχαν ηλεκτρονικές κλειδαριές. Η Ναντέζντα είχε προσθέσει τον άντρα της στην εφαρμογή ως κάτοικο.
Ο Σεργκέι είχε τον δικό του κωδικό.
Μπορούσε να ανοίγει την πόρτα από το τηλέφωνό του και να δημιουργεί προσωρινούς κωδικούς για τεχνικούς ή διανομείς.
Όλα λειτουργούσαν απλά και άνετα.
Μέχρι που η Ράισα Πάβλοβνα αποφάσισε να ανακαινίσει το διαμέρισμά της.
Οι εργάτες άλλαζαν σωλήνες, ξήλωναν τα παλιά πλακάκια και ανακατασκεύαζαν πλήρως την κουζίνα.
Η ανακαίνιση αρχικά είχε προγραμματιστεί να διαρκέσει έξι εβδομάδες.
Ο μάστορας όμως είχε προειδοποιήσει από την αρχή:
αν κάτω από την μπανιέρα έβρισκαν παλιές σωλήνες που είχαν διαρροή, οι εργασίες θα μπορούσαν να καθυστερήσουν ακόμη και για μήνες.
Ένα βράδυ, την ώρα του δείπνου, ο Σεργκέι το ανακοίνωσε απλά:
– Η μαμά θα μείνει μαζί μας.
Η Ναντέζντα άφησε κάτω το πιρούνι της.
– Τι;
– Στο δωμάτιο των επισκεπτών.
Δεν ρώτησε.
Δεν το συζήτησε.
Απλώς άφησε το πιρούνι δίπλα στο πιάτο του και συνέχισε να τρώει.
– Και για όλες τις έξι εβδομάδες; – ρώτησε η Ναντέζντα.
– Μπορεί και περισσότερο. Πού να πάει, αν στο σπίτι της τα έχουν όλα διαλύσει;
– Μπορούμε να της νοικιάσουμε ένα διαμέρισμα κοντά.
– Γιατί να πληρώνουμε ξένους, αφού έχουμε ένα άδειο δωμάτιο;
Η Ναντέζντα έσπρωξε αργά το πιάτο της προς τα πίσω.
Η Ράισα Πάβλοβνα ήταν ευπρόσδεκτη στο σπίτι τους για λίγες ώρες.
Θα άντεχε ακόμη και ένα Σαββατοκύριακο.
Και μία νύχτα δεν θα αποτελούσε ιδιαίτερο πρόβλημα.
Αλλά το να ζήσουν μαζί για μήνες ήταν εντελώς διαφορετική υπόθεση.
Η πεθερά της μπορούσε μέσα σε δύο ώρες να ελέγξει το ψυγείο, να αναδιατάξει τα βάζα με τις μαρμελάδες και να σχολιάσει γιατί οι πετσέτες ήταν κρεμασμένες σε «λάθος σημείο».
– Εγώ δεν συμφωνώ με αυτό – είπε ήρεμα η Ναντέζντα. – Ας της βρούμε ένα διαμέρισμα.
Ο Σεργκέι διαφωνούσε μαζί της σχεδόν μία ώρα.
Ύστερα σηκώθηκε και πήγε στην κρεβατοκάμαρα.
Το επόμενο πρωί συμπεριφερόταν σαν η συζήτηση να είχε τελειώσει.
– Κατάλαβα – είπε.
Η Ναντέζντα πίστεψε ότι είχαν καταλήξει σε συμφωνία.
Δεν είχαν.
### «Η μαμά» μπήκε στο σύστημα
Μια εβδομάδα αργότερα, η Ναντέζντα καθόταν στο πάρκινγκ ενός καταστήματος, όταν έλαβε μια ειδοποίηση από την εφαρμογή.
Οι ρυθμίσεις είχαν αλλάξει.
Την άνοιξε.
Στη λίστα με τους κατοίκους και τους επισκέπτες είχε εμφανιστεί ένα νέο όνομα:
«Μαμά».
Πρόσβαση στην αυλόπορτα και στην εξώπορτα.
Χωρίς ημερομηνία λήξης.
Η Ναντέζντα έμεινε για μερικά δευτερόλεπτα να κοιτάζει απλώς την οθόνη.
Ύστερα τράβηξε ένα στιγμιότυπο οθόνης και το έστειλε στον Σεργκέι.
Ο άντρας την κάλεσε σχεδόν αμέσως.
– Αυτό είναι μόνο για λόγους ασφαλείας.
– Για ποια ασφάλεια;
– Αν τυχόν δεν είμαστε στο σπίτι και χρειαστεί να μπει η μαμά.
– Γιατί θα πρέπει να μπει σε ένα άδειο σπίτι;
Στο πίσω κάθισμα βρίσκονταν οι σακούλες από τα ψώνια.
Μία είχε αναποδογυρίσει και το γάλα είχε κυλήσει έξω.
Η Ναντέζντα έσκυψε να το σηκώσει.
– Σεργκέι, διέγραψε τον κωδικό.
– Εντάξει.
– Πότε;
– Το βράδυ.
Το ίδιο βράδυ η καταχώριση πράγματι εξαφανίστηκε.
Η Ναντέζντα αναστέναξε με ανακούφιση.
Δύο ημέρες αργότερα όμως, ο Σεργκέι άδειασε το μισό ντουλάπι του δωματίου των επισκεπτών.
Έβγαλε τα δικά του παλτά στον διάδρομο.
Ένα κουτί με παπούτσια της Ναντέζντα το μετέφερε στην αποθήκη.
Πάνω στο κρεβάτι υπήρχαν ολοκαίνουργια σεντόνια και κλινοσκεπάσματα.
Η συσκευασία είχε ήδη αφαιρεθεί.
Το σεντόνι ήταν στρωμένο προσεκτικά και οι μαξιλαροθήκες ήταν διπλωμένες τακτικά και περίμεναν.
– Για ποιον ετοιμάζεις το δωμάτιο; – ρώτησε η Ναντέζντα.
– Το τακτοποιώ.
Η Ναντέζντα δεν διαφώνησε.
Έβαλε ξανά το κουτί με τα παπούτσια στη ντουλάπα.
Έβγαλε τη ραπτομηχανή και την επέστρεψε δίπλα στο παράθυρο.
Τα καινούργια κλινοσκεπάσματα τα δίπλωσε προσεκτικά και τα έβαλε στο συρτάρι της συρταριέρας.
Εκείνο το βράδυ, όταν ο Σεργκέι είχε ήδη κοιμηθεί, η Ναντέζντα άνοιξε ξανά την εφαρμογή.
Το όνομα ήταν εκεί.
«Μαμά».
Πάλι.
Η πρόσβαση ξεκινούσε το Σάββατο στις οκτώ το πρωί.
Ο Σεργκέι είχε δημιουργήσει έναν εξαψήφιο κωδικό.
Και τον είχε στείλει στη μητέρα του.
### «Μόλις φτάσει με τα πράγματά της, δεν θα μπορέσεις να πεις όχι»
Την Παρασκευή, η Ναντέζντα γύρισε σπίτι νωρίτερα από το συνηθισμένο.
Στο γκαράζ άκουσε τη φωνή του Σεργκέι.
Μιλούσε στο τηλέφωνο.
Δεν είχε καταλάβει ότι η Ναντέζντα είχε μπει.
– Μαμά, μην κουβαλήσεις εσύ τα κουτιά. Το πρωί θα έρθω να σε πάρω… Ναι, ο κωδικός είναι στο μήνυμα… Όλα θα πάνε καλά.
Η Ναντέζντα σταμάτησε στον διάδρομο.
Ο Σεργκέι συνέχισε:
– Μόλις φτάσεις με τα πράγματά σου, η Ναντέζντα δεν θα σε στείλει πίσω.
Το στομάχι της γυναίκας σφίχτηκε.
Ο Σεργκέι μιλούσε ήδη για τη ντουλάπα.
Και για το ότι στο περβάζι του παραθύρου θα μπορούσαν άνετα να μπουν λουλούδια.
Η Ράισα Πάβλοβνα όμως δεν ετοίμαζε μόνο μία τσάντα.
Σκόπευε να φέρει δύο βαλίτσες.
Ένα κουτί με μαγειρικά σκεύη.
Τα δικά της κλινοσκεπάσματα.
Και ένα τεράστιο φυτό σε γλάστρα.
Αυτό δεν ήταν μια αυθόρμητη επίσκεψη.
Την εγκατάσταση την προετοίμαζαν εδώ και μέρες.
Όταν ο Σεργκέι μπήκε στην κουζίνα, η Ναντέζντα καθόταν ήδη στο τραπέζι.
Κρατούσε το τηλέφωνό της στο χέρι.
– Πότε θα έρθει; – ρώτησε.
Ο Σεργκέι σταμάτησε.
– Σκόπευα να σου το πω το βράδυ.
– Πότε;
– Κατά τις δέκα.
Κάθισε απέναντί της.
Ένωσε τα χέρια του.
– Ας μην κάνουμε σκηνή. Στη μαμά έχουν ήδη βγάλει την μπανιέρα. Τα κουτιά είναι πακεταρισμένα, οι εργάτες έχουν αρχίσει την ανακαίνιση. Δεν μπορούμε τώρα να την αφήσουμε κάπου άγνωστα.
– Πριν από μία εβδομάδα σου έστειλα τρεις αγγελίες για διαμερίσματα.
– Δεν θέλει να μείνει ανάμεσα σε ξένους.
– Τότε νοίκιασέ της ένα διαμέρισμα και πήγαινε να μείνεις εκεί μαζί της.
Ο Σεργκέι γέλασε.
– Είναι και δικό μου σπίτι.
Η Ναντέζντα τον κοίταξε.
– Ζεις εδώ. Έχεις τον δικό σου κωδικό. Αλλά δεν μπορείς να αποφασίσεις μόνος σου ότι θα παραχωρήσεις ένα δωμάτιο σε κάποιον για μήνες.
– Έχω το δικαίωμα να καλέσω τη μητέρα μου.
– Για μεσημεριανό, ναι.
Η φωνή της Ναντέζντα παρέμενε ήρεμη.
– Να εγκατασταθεί όμως με δύο βαλίτσες για μήνες, μόνο αν συμφωνήσω κι εγώ.
Ο Σεργκέι σηκώθηκε απότομα.
Η καρέκλα κουνήθηκε κάτω από το βάρος του και εκείνος έπιασε αντανακλαστικά την πλάτη της.
– Αύριο θα έρθει. Δεν θα την ταπεινώσεις μπροστά στον οδηγό.
Η Ναντέζντα έμεινε σιωπηλή για μερικά δευτερόλεπτα.
– Αυτό περίμενες;
Ο Σεργκέι δεν απάντησε.
Εκείνο το βράδυ η Ναντέζντα διέγραψε τον επισκέπτη με το όνομα «Μαμά».
Ύστερα άλλαξε και τα δικαιώματα πρόσβασης του Σεργκέι.
Ο δικός του κωδικός εξακολουθούσε να λειτουργεί.
Μπορούσε να μπαίνει στο σπίτι.
Αλλά δεν μπορούσε πλέον να δημιουργεί νέους κωδικούς επισκεπτών.
### Οι βαλίτσες μπροστά στην αυλόπορτα
Το Σάββατο, στις 10:20 το πρωί, έφτασε το αυτοκίνητο του Σεργκέι.
Πίσω του σταμάτησε ένα φορτηγό.
Στο πορτμπαγκάζ υπήρχαν δύο μεγάλες βαλίτσες και αρκετά χαρτόκουτα.
Στο πίσω κάθισμα βρισκόταν το τεράστιο φυτό σε γλάστρα.
Η Ράισα Πάβλοβνα κατέβηκε.
Φορούσε ένα βαθυκόκκινο παλτό, ίσιωσε το μαντίλι της και ύστερα έβγαλε το τηλέφωνό της.
Ο Σεργκέι της έδειξε το μήνυμα.
Η γυναίκα άνοιξε τον σύνδεσμο.
Στην οθόνη εμφανίστηκε μία μόνο κόκκινη ένδειξη:
«Η πρόσβαση ανακλήθηκε».
Η Ράισα Πάβλοβνα κοίταξε τον γιο της με απορία.
Ύστερα πλησίασε την αυλόπορτα και πληκτρολόγησε τους αριθμούς.
Τίποτα.
Η κλειδαριά δεν άνοιξε.
– Σεργιοζα, τι είναι αυτό;
Ο Σεργκέι πληκτρολόγησε τον δικό του κωδικό.
Η αυλόπορτα άνοιξε αμέσως.
Η Ράισα Πάβλοβνα όμως έμεινε έξω.
Στα πόδια της βρισκόταν η βαλίτσα της.
Κρατούσε την τσάντα σφιχτά και με τα δύο χέρια.
– Ναντέζντα! – φώναξε ο Σεργκέι προς την κάμερα του θυροτηλεφώνου. – Άνοιξε στη μαμά!
Η Ναντέζντα πάτησε το κουμπί επικοινωνίας.
– Ο δικός σου κωδικός λειτουργεί. Διέγραψα τον κωδικό επισκέπτη.
– Η μαμά ήρθε με τα πράγματά της.
– Το βλέπω.
Η Ράισα Πάβλοβνα πλησίασε περισσότερο την αυλόπορτα.
– Ναντεζένκα, ο Σεργκέι είπε ότι όλα είχαν κανονιστεί. Στο σπίτι μου έχουν ήδη βγάλει την μπανιέρα. Τώρα πού να πάω;
– Σας πρότεινα να σας νοικιάσουμε ένα διαμέρισμα. Ο Σεργκέι αρνήθηκε.
– Γιατί να πάω σε ξένο διαμέρισμα, αφού εδώ υπάρχει άδειο δωμάτιο;
Η Ναντέζντα έμεινε σιωπηλή για μερικά δευτερόλεπτα.
– Επειδή δεν σας κάλεσα να μείνετε σε αυτό το σπίτι για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ο Σεργκέι άνοιξε εκνευρισμένος περισσότερο την αυλόπορτα.
– Φτάνει. Έλα μέσα, μαμά.
Η Ράισα Πάβλοβνα όμως δεν κουνήθηκε.
– Εγώ δεν μπαίνω σε ένα σπίτι όπου μου λένε από το θυροτηλέφωνο ότι δεν με περιμένουν.
Ύστερα κοίταξε τον γιο της.
– Εσύ είπες ότι η Ναντέζντα συμφώνησε.
Ο Σεργκέι κοίταξε πρώτα τη μητέρα του.
Ύστερα την κάμερα.
– Θα συμφωνούσε, αν ήσουν ήδη εδώ.
Για μερικά δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη σιωπή.
Ο οδηγός του φορτηγού στεκόταν πίσω από το όχημα, δίπλα στην ανοιχτή πόρτα του χώρου φόρτωσης, περιμένοντας να μάθει τι έπρεπε να ξεφορτώσει.
Η Ράισα Πάβλοβνα άφησε αργά την τσάντα της πάνω στη βαλίτσα.
– Τότε βρες μου ένα διαμέρισμα.
Ο Σεργκέι έκλεισε την αυλόπορτα.
Η ηλεκτρική κλειδαριά ακούστηκε να κλειδώνει δυνατά.
### Ο κωδικός του εξακολουθούσε να λειτουργεί
Ο Σεργκέι νοίκιασε για τις τρεις πρώτες ημέρες ένα διαμέρισμα για τη μητέρα του.
Ύστερα βρήκε ένα μικρότερο διαμέρισμα κοντά στο δικό της σπίτι και το νοίκιασε για δύο μήνες.
Έμεινε κι ο ίδιος εκεί.
Η ανακαίνιση τελικά δεν κράτησε έξι εβδομάδες.
Κράτησε έντεκα.
Κάτω από την μπανιέρα βρήκαν πράγματι παλιούς σωλήνες που έσταζαν.
Ύστερα καθυστέρησαν και τα έπιπλα της κουζίνας.
Τρεις ημέρες αργότερα ο Σεργκέι ήρθε να πάρει τα ρούχα του.
Άνοιξε την αυλόπορτα με τον δικό του κωδικό.
Μπήκε στην κρεβατοκάμαρα, πήρε μερικά πουκάμισα από την κρεμάστρα και τα έβαλε σε μια ταξιδιωτική τσάντα.
Ήταν έτοιμος να φύγει, όταν σταμάτησε στην κουζίνα.
– Θα μπορούσες να είχες υποχωρήσει.
Η Ναντέζντα έκλεισε την πόρτα του ντουλαπιού.
– Κι εσύ θα μπορούσες να μην είχες πει ψέματα.
Ο Σεργκέι δεν απάντησε.
Έφυγε.
Όταν η Ράισα Πάβλοβνα τελικά επέστρεψε στο δικό της διαμέρισμα, ο Σεργκέι γύρισε ξανά στο σπίτι.
Αυτή τη φορά όμως χτύπησε το κουδούνι.
Παρόλο που ο δικός του κωδικός εξακολουθούσε να λειτουργεί.
Η Ναντέζντα του άνοιξε την πόρτα.
Ο Σεργκέι έμεινε για μερικές στιγμές ακίνητος στο κατώφλι.
– Είχα υποσχεθεί στη μαμά το δωμάτιό σου – είπε τελικά. – Ύστερα αποφάσισα να σε φέρω προ τετελεσμένου.
Η Ναντέζντα δεν είπε τίποτα.
– Σκέφτηκα ότι, αν έπρεπε να αποφασίσεις μπροστά σε μένα και στη μητέρα μου, δεν θα έλεγες όχι.
Η γυναίκα έκανε στην άκρη και τον άφησε να μπει.
Ο Σεργκέι μπήκε στο δωμάτιο των επισκεπτών.
Η ραπτομηχανή βρισκόταν ξανά δίπλα στο παράθυρο.
Τα κλινοσκεπάσματα ήταν μέσα στη συρταριέρα.
Το δωμάτιο ήταν ακριβώς όπως πριν.
Μόνο ένα πράγμα είχε αλλάξει οριστικά.
Ο Σεργκέι εξακολουθούσε να μπορεί να μπαίνει στο σπίτι.
Αλλά δεν μπορούσε πλέον να αποφασίζει ποιος θα αποκτούσε κλειδί.
Η Ναντέζντα δεν του έδωσε ξανά το δικαίωμα να δημιουργεί κωδικούς επισκεπτών.
