Το αεροπλάνο ήταν σχεδόν γεμάτο. Οι επιβάτες έσπευδαν να τακτοποιήσουν τις αποσκευές τους στα πάνω ντουλάπια, έψαχναν τις θέσεις τους και προσπαθούσαν να βολευτούν για την πτήση.
Ένας άντρας με γκρι μπλούζα κάθισε στη θέση του δίπλα στο διάδρομο — και αμέσως φάνηκε πως ο χώρος δεν του ήταν αρκετός.
Ο σωματότυπός του δημιουργούσε στενότητα στον διπλανό του και δυσκόλευε τη διέλευση των υπολοίπων επιβατών.
Μερικοί τον κοίταξαν με σκεπτικισμό, άλλοι μουρμούρισαν χαμηλόφωνα.
Λίγα λεπτά αργότερα πλησίασε μία αεροσυνοδός. Με ευγένεια αλλά σταθερότητα τού ζήτησε να εξέλθει προσωρινά από την καμπίνα ώστε να διευθετηθεί το ζήτημα της θέσης.
Η ατμόσφαιρα βάρυνε. Μια ανησυχία γέμισε τον αέρα.
Και τότε, ο άντρας σηκώθηκε ήρεμα, στράφηκε προς τους συνεπιβάτες και είπε κάτι που άφησε την καμπίνα σιωπηλή.
Η αεροσυνοδός κοκκίνισε και άρχισε να απολογείται.
— Φίλοι μου — είπε ήρεμα — γνωρίζω ότι μπορεί να δημιουργώ δυσφορία.
Για τον λόγο αυτό είχα προνοήσει να αγοράσω δύο καθίσματα, ώστε να μην ενοχλήσω κανέναν.
— Έβγαλε τότε ένα δεύτερο εισιτήριο από την τσέπη του και το έδειξε. — Έγινε απλώς ένα λάθος στην τοποθέτηση, και η δεύτερη θέση μου δόθηκε σε άλλον.
Η αεροσυνοδός κοίταξε έκπληκτη το εισιτήριο, έγνεψε καταφατικά και έσπευσε να διορθώσει την κατάσταση.
Σε λίγα λεπτά η διπλανή του θέση άδειασε, κι εκείνος κάθισε και στα δύο καθίσματα — χωρίς να ενοχλεί κανέναν πλέον.
Η σιωπή που ακολούθησε στην καμπίνα είχε αλλάξει φύση. Δεν ήταν πλέον αμηχανία — ήταν σεβασμός.
Κάποιος χαμογέλασε εγκριτικά. Άλλος ψιθύρισε στον διπλανό του: «Να ένας κύριος».
Μερικές φορές, αυτό που μας εκπλήσσει δεν είναι το ταξίδι, αλλά η διακριτική καλοσύνη ενός αγνώστου.
