Τη στιγμή που η Chloe με αποκάλεσε αποτυχημένη, κοίταξα κατευθείαν τον φίλο μου.
Και περίμενα.
Περίμενα να υπερασπιστεί επιτέλους εμένα.
Γιορτάζαμε τα τριακοστά γενέθλια του Jason σε ένα μπαρ στην ταράτσα ενός κτιρίου στο Σικάγο. Ήμασταν περίπου είκοσι άτομα, σχεδόν όλοι από την παλιά παρέα του από το κολέγιο. Κάτω από τα πόδια μας έλαμπαν τα φώτα της πόλης, στο βάθος έπαιζε μουσική και πάνω στα τραπέζια υπήρχαν ποτά και ορεκτικά. Στην αρχή η βραδιά κυλούσε πραγματικά όμορφα.
Η Chloe ήταν η καλύτερη φίλη του Jason από τον πρώτο χρόνο του κολεγίου και ποτέ δεν έκρυψε ότι πίστευε πως εγώ δεν ήμουν αρκετά καλή για εκείνον.
Από την πρώτη μας γνωριμία είχα καταλάβει ότι δεν με συμπαθούσε.
Ο Jason όμως έλεγε ότι «έτσι ήταν ο χαρακτήρας της».
Κάποια στιγμή, ένας από τους καλεσμένους με ρώτησε:
– Emily, με τι ασχολείσαι;
– Είμαι φυσικοθεραπεύτρια – απάντησα χαμογελώντας.
Η Chloe ήπιε μια γουλιά από το ποτό της και ξέσπασε σε γέλια.
– Χαριτωμένο. Ο Jason πάντα είχε αδυναμία στις αποτυχημένες που κάνουν εντελώς συνηθισμένες δουλειές.
Γύρω από το τραπέζι επικράτησε αμέσως σιωπή.
Κοίταξα τον Jason.
Μία μόνο φράση θα ήταν αρκετή.
Θα μπορούσε να με υπερασπιστεί.
Θα μπορούσε να της πει να σταματήσει.
Θα μπορούσε να πει: «Αυτό δεν ήταν αστείο».
Αλλά δεν το έκανε.
Γέλασε.
Ύστερα πέρασε το χέρι του γύρω από τους ώμους μου και είπε ανέμελα:
– Προσπαθεί.
Μερικοί γέλασαν αμήχανα.
Κι εγώ εκείνη τη στιγμή ένιωσα κάτι παράξενο.
Ηρεμία.
Σαν να είχε ξαφνικά σωπάσει κάθε φωνή μέσα μου.
Ήμασταν μαζί δύο χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα, η Chloe έκανε σχόλια για τα ρούχα μου, τον μισθό μου, το διαμέρισμά μου, ακόμα και για το γεγονός ότι προτιμούσα να αποταμιεύω χρήματα αντί να τα ξοδεύω σε ακριβά κλαμπ κάθε Σαββατοκύριακο.
Κάποτε είχε πει ότι το αυτοκίνητό μου ήταν «υπερβολικά πρακτικό για μια γυναίκα που υποτίθεται ότι αγαπά τα όμορφα πράγματα».
Μια άλλη φορά με είχε ρωτήσει αν ο Jason δεν ενοχλούνταν που ζούσα «τόσο απλά».
Πάντα χαμογελούσε όταν τα έλεγε αυτά.
Πάντα τα αποκαλούσε αστεία.
Όταν είχα πει στον Jason ότι τα σχόλια της Chloe με πλήγωναν, μου έδινε πάντα την ίδια απάντηση:
– Έτσι είναι αυτή. Είναι σαρκαστική. Μην το παίρνεις τόσο προσωπικά. Πρέπει να αποκτήσεις πιο σκληρό δέρμα.
Όμως εκείνο το βράδυ ο Jason δεν αγνόησε απλώς την προσβολή της Chloe.
Συμμετείχε κι εκείνος.
Σηκώθηκα.
Πήρα το παλτό μου και πέρασα την τσάντα στον ώμο μου.
Ο Jason με κοίταξε μπερδεμένος.
– Πού πας;
– Σπίτι.
– Έλα τώρα, Emily! Ένα αστείο ήταν.
Κοίταξα τη Chloe. Χαμογελούσε.
Ύστερα κοίταξα ξανά τον Jason.
– Το ξέρω.
Και έφυγα.
Δεν έκλαψα.
Δεν φώναξα.
Δεν πέταξα τίποτα πάνω στο τραπέζι.
Απλώς πήρα το ασανσέρ, βγήκα στον δρόμο και άρχισα να περπατάω προς το σπίτι.
Ο Jason δεν ήρθε πίσω μου.
Και αυτό μου είπε περισσότερα από οτιδήποτε θα μπορούσε να μου είχε πει εκείνο το βράδυ.
Το επόμενο πρωί έλαβα ένα μήνυμα από εκείνον:
«Τελείωσες επιτέλους με το δράμα;»
Κοίταξα την οθόνη για πολλή ώρα.
Δεν απάντησα.
Το απόγευμα μάζεψα τα ρούχα και τα είδη προσωπικής φροντίδας του που είχε αφήσει στο σπίτι μου. Δεν μέναμε μαζί και τα οικονομικά μας ήταν επίσης χωριστά, οπότε ο χωρισμός δεν απαιτούσε ούτε νομικές μάχες ούτε ατελείωτες εξηγήσεις.
Έστειλα μόνο ένα μήνυμα:
«Τα πράγματά σου είναι στη ρεσεψιόν. Μεταξύ μας τελείωσε.»
Με πήρε αμέσως τηλέφωνο.
Ύστερα ξανά.
Και μετά άλλες δεκαοκτώ φορές.
Τον μπλόκαρα.
Τρεις ημέρες αργότερα, η αδελφή μου μού έστειλε ένα στιγμιότυπο από το προφίλ του Jason στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Σε μια μεγάλη ανάρτηση έγραφε ότι «οι σύγχρονες σχέσεις τελειώνουν επειδή οι άνθρωποι τα παρατούν πολύ εύκολα αντί να επικοινωνούν μεταξύ τους».
Η ανάρτηση έδινε την εντύπωση ότι εκείνος ήταν το θύμα και ότι εγώ τον είχα εγκαταλείψει χωρίς λόγο.
Οι σχολιαστές άρχισαν να τον συμπονούν.
«Κάνε κουράγιο!»
«Λυπάμαι που περνάς κάτι τέτοιο.»
«Μερικοί άνθρωποι πραγματικά δεν ξέρουν τι θέλουν.»
Τότε σχολίασε και η Chloe:
«Μερικοί άνθρωποι απλώς δεν αντέχουν να ακούν την αλήθεια.»
Ήμουν έτοιμη να κλείσω την εφαρμογή όταν εμφανίστηκε ένα ακόμη σχόλιο.
Το είχε γράψει ο Marcus, ο οποίος ήταν επίσης στο πάρτι:
«Jason, ίσως θα έπρεπε πρώτα να πεις σε όλους τι πραγματικά συνέβη, πριν παρουσιάσεις τον εαυτό σου ως θύμα.»
Πάγωσα κρατώντας το κινητό μου.
Το διάβασα ξανά.
Και μετά άλλη μία φορά.
Και ξαφνικά άρχισε να ραγίζει η ιστορία που ο Jason προσπαθούσε να κάνει όλους να πιστέψουν.
Γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή νόμιζα πως μόνο εγώ θυμόμουν ακριβώς τι είχε συμβεί εκείνο το βράδυ.
Όμως ο Marcus ήταν κι εκεί.
Και, απ’ ό,τι φαινόταν, δεν σκόπευε να μείνει άλλο σιωπηλός.
